Gorilla Technology

Filmjaarlijst 2009

2009-12-31T15:50:00.029Z

1. Moon
Het is lastig om lovend over deze film te spreken zonder het plot te verraden. Daarom ga ik vooral in op de achterliggende themas. De afgelopen jaren zijn goed geweest voor het intelligente science-fiction genre. Dat is een goede ontwikkeling omdat intelligente sci-fi ons doorgaans confronteert met de ethische en sociale implicaties van een steeds sneller ontwikkelende technologie. Moon doet dat zonder zich te beroepen op een belerende visie of een bepaald mensbeeld, maar door empathie en een volledig voorstelbare subjectieve beleving. Het is juist vanuit dit standpunt dat we een non-dogmatische discussie kunnen voeren. Helaas ontbreekt deze benadering in de actuele discussies over de implicaties van nieuwe techonologie. Gelukkig is de regisseur van Moon, tevens de zoon van David Bowie, er om ons te laten zien hoe een mens in het gedrang kan worden door een gecommercialiseerde technologische ontwikkeling. Waar Kubrick technologie als een oncontrolleerbare, potentieel kwaadaardige macht afspiegelde, laat Moon ons zien dat technologie neutraal is, en maakt zich daarmee tegelijk los van het conservatief xenofobische filmtrekje om nieuwe dingen als gevaarlijk af te beelden.

2. Antichrist
Lars von Triers film is niet alleen prachtig atmosferisch, maar heeft ook een gedegen inhoud. Middels het concept van antichrist zet hij een inversie neer van de christus-figuur en de verhaalstructuren daaromheen, zoals bijvoorbeeld de drie koningen in de vorm van drie dieren in het woud. Daarmee vervlochten loopt een uitbeelding van de inherente misogynie in de geschiedenis van het christendom, in de vorm van een zelfkastijdende vrouw die zich bewust is van haar inherente kwaad. Bijbelse setting zoals de sekscene onder de boom van kennis over goed en kwaad ontbreekt daarbij niet. Zelfs de namen van de karakters, She en Him, doen ons realiseren dat we te maken hebben met archetypes. Deze analyse is natuurlijk verre van compleet, maar ik vermoed dat Von Trier met Antichrist niets minder dan een psychoanalyse het christendom an sich heeft ondernomen, zowel tekstueel als genealogisch, en dit is naar mijn precies wat de Europese samenleving nodig heeft.

3. The Bad Lieutenant: Port of Call - New Orleans
Ik denk dat de achterliggende betekenis van Bad Lieutenant onder critici tot nu toe bijzonder onderschat is. De meeste recensies spreken van een eigenzinnige film, die in zijn absurditeit zowel komisch als beangstigend is. Hoewel dit wellicht waar is, denk ik dat we het grenzeloze nihilisme van Werner Herzog op geen enkele manier moeten onderschatten. Bad Lieutenant geeft uitdrukking aan de totale futiliteit van morele gedragscodes en de totale oncontrolleerbaarheid van de realiteit die we daarmee tevergeefs proberen te bezweren. In de film zijn we getuige van schandelijk machtsmisbruik en een slim gevonden analogie tussen de exponentiële toename van drugsverslaving en criminaliteit. Beide dwingen ons in hun handeling tot een herhaalde maar intensievere handeling. We worden echter ook confronteerd met het feit dat machtsmisbruik niet altijd tot straf leidt, erger nog, straf bereikt nooit de juiste persoon. Terechte straf is een fantasie die we de wereld opdrukken op basis van onze beperkte perceptie. Aan de andere kant manifesteert beloning zich eveneens zonder dat deze verdiend is. De wereld is volgens Werner Herzog een ontzettend oncontrolleerbare en daarmee gevaarlijke plek, en elke poging om daarin structuur aan te brengen (de herhaling van drugsverslaving) of te ontsnappen (achter de ondekkingsreizigersfantasie schuilt een diep nihilisme, zoals we vorig jaar in Encounters at the End of the World zagen) is puur bedrog. Tegelijkertijd hebben we ook een bepaald vermogen om te kunnen omgaan met de vijandigheid van de buitenwereld, de natuur, de kosmos. Dat is wellicht de reden waarom Herzog in zijn vruchtevolle carriëre zoveel portretten van eigenzinnige mensen heeft gemaakt. Het lijkt erop dat Herzog wil zeggen dat we juist in onze openheid onze redding vinden en niet in kunstmatige structuren waarmee we de chaos proberen te beheersen.

4. Watchmen
Ik kwam even in de verleiding om Watchmen hoger te plaatsen, maar ik realiseer me dat een groot deel van de reden waarom ik deze film zo waardeer de uitermate goede vertaling van graphic novel naar film is. Toegegeven, enkele nuances in termen van herhaling en symboliek die in strippanelen prachtig uitgedrukt kunnen worden zouden in film alleen werken ik een compromisloze arthouse editing stijl, en het mag Snyder vergeven worden dat hij dit heeft weggelaten. Anderzijds zijn de filmstylistische toevoegingen ook erg sterk, met name het gebruik van de soundtrack om deze alternatieve geschiedenis aan die van ons te linken en de brilliante openingsmontage, die iets soortgelijks doet. De functie die het verhaal heeft als tegelijk studie van wat onze fascinatie met helden is, als hoe de wereld zou zijn als superhelden echt bestonden is al vele malen eerder beschreven. In dat opzicht draagt de film weinig nieuws bij. Wat de film echter wel op een fascinerende wijze doet is laten zien hoe je het belangrijkste van een kunstproduct in het ene medium kunt overdragen in het andere: enerzijds heel trouw blijven aan de themas, anderzijds vrijheid nemen met de uitbeelding van de loop van de tijd en gebruik maken van de unieke kwaliteiten van het medium.

5. Zombieland
Zombieland is een onwaarschijnlijk goede synthese tussen een Apatow- en een zombiefilm. De inherente boodschap van Apatow-films lijkt wel het scenario van ‘the geeks inherit the Earth.’ Doorgaans uit zich dat in een onwaarschijnlijke romance voor de ongemakkelijke nerd, op zich al een interessante boodschap om een populaire cultuur in te sturen die meestal het tegendeel bericht. Zombieland neemt dit scenario heel letterlijk: juist door zijn neurotische trekken en sociale afstandelijkheid kan de hoofdpersoon een zombie-apocalypse overleven. Het is interessant hoe de film erin slaagt om de zombies puur de setting te maken om het aannemelijk te maken dat het knappe meisje voor de nerd zal gaan. Vanaf dat moment voltrekt Zombieland hetzelfde scenario terwijl de humor en de soundtrack centraal staan.

6. World's Greatest Dad
Goldthwait’s eerste echt goede film is het slachtoffer van verschrikkelijk slechte marketing (zie poster), maar toegegeven laat deze film zich ook niet promoten in marketingtermen. Dit is overigens een compliment voor de film. Zonder teveel van het plot te onthullen kan ik zeggen dat World’s Greatest Dad een melancholische film is die vooral de hypocrisie na een zelfmoord aan het licht brengt en de haast inhoudsloze determinant die maakt dat iets voor mensen ineens interessant is.

7. Iglourious Basterds
Waarschijnlijk staat deze film op vele lijstjes hoger, maar hoe meer ik erover na denk, hoe meer ik me realiseer hoezeer deze film is gevuld met Tarantinoismes. Tarantino heeft zijn eigen niche waarin iedereen weet wat hij van hem kan verwachten. Op zich is daar niets mis mee, maar na een aantal decennia begint de formule voor iedereen wel inzichtelijk te worden en daarmee zijn kracht te verliezen. Nochthans is de film zeer vermakelijk en wil ik Tarantino prijzen voor de vooruitstrevende manier waarop hij probeert het titanisch vervelende Tweede Wereldoorlog trauma, waar we al veel te lang mee opgezadeld zitten, te verwerken. Dit doet hij op glorieuze wijze door allereerst de monsterlijkheid van de nazi’s te deflateren en persifleren, te laten zien dat er individuen zijn die zich monsterlijk gedragen aan beide kanten van de oorlog en in een poging om het leed te doen vergeten symbolisch zowel de film als het publiek met vuur te zuiveren.

8. Black Dynamite
Deze parodie op blacksploitation is tot in elk detail authentiek en hilarisch.

9. Das Weisse Band
Haneke's boodschap is me nog niet geheel duidelijk. Wil hij werkelijk ons laten zien hoe de nazi generatie is begonnen, of is het allemaal een sluwe setting om onze onmenselijkheid tegenover de jongere generaties aan het licht te brengen. De meer allegorische lezing wint kracht wanneer we verbanden gaan zien tussen puriteinisme en hypocrisie in de moderne samenleving. De laatste scene lijkt in ieder geval een directe aanklacht tegen het publiek, een stijlvorm die Haneke niet bepaald vreemd is. Wanneer we de film in de bioscoop bekijken, zien we ineens de dorpelingen in een spiegelopstelling tegenover ons zitten op tribunes in een schouwburg. Maar ook deze scene is op twee manieren te lezen. Haneke breekt in Funny Games veelvuldig de vierde muur, waaruit blijkt dat een personnage zich bewust is dat hij bekeken wordt. Kijken de mensen in de schouwburg ons hier beschuldigend aan? Anderszijds kunnen we het bioscoopscherm hier ook als spiegel zien. In dit geval worden we geïdentificeerd met de dorpelingen.

10. Gedeelde plaats Drag Me To Hell - Adventureland

Runners up: 500 Days of Summer/Away We Go/Crank: High Voltage/Funny People/Taking Woodstock/The Boat That Rocked/Up/Where the Wild Things Are

Niet gezien: A Serious Man, Fantastic Mr. Fox, The Box, The Imaginarium of Doctor Parnassus

Beste direct to dvd: Battlestar Galactica: The Plan
‘The Horror...’ award: Dance Flick, Stan Helsing
Meest Hillarische blockbuster: G.I. Joe: The Rise of Cobra
Meest bedroevende blockbuster: 2012
Meest zielloze shell of a movie: The Break-Up Artist
Beste animatieshort: I am so proud of you
Beste onthulling van het snode mais masterplan: Food Inc.

Filmjaarlijst 2008

2008-12-22T08:43:00.023Z

Kwantitatief was 2008 een wat mager filmjaar, maar gelukkig kregen we wel een aantal films van zeer hoge kwaliteit. Het is uiteraard weer onmogelijk om alles gezien te hebben (zo heb ik hoge verwachtingen van Slumdog Millionaire), maar bij deze mijn impressie van de tien beste films van het jaar. Hoe denkt u daarover?

1. My Winnipeg

Guy Maddin's quasi-autobiografische film houdt midden tussen een documentaire en een memoir van zijn relatie met zijn geboortestad Winnipeg. De verhalen over de stad lijken op het eerste gezicht volledig gefabriceerd, maar een beetje research leert dat vele toch geheel waar zijn, zoals de locatie waar al vele jaren bevroren paardenhoofden uit de grond steken. De slimme combinatie tussen feit, legende en fictie geeft een wonderlijk historisch, maar toch persoonlijk beeld van de stad. In een ander onderdeel van de film huurt Maddin acteurs in om traumatische gebeurtenissen uit zijn jeugd na te spelen in zijn ouderlijk huis. Dit wordt des te vreemder gemaakt door het feit dat de huidige bewoner van het huis weigert om te vertrekken tijdens het filmen. Maddins stijl, die al eerder in Brand Upon the Brain (2006) zo succesvol was, zit ergens tussen een anachonistische toepassing van het impressionisme uit de silent film tijd, compleet met superimpositions en title cards, en een reguliere documentaire met Maddin's voice-over. Het resultaat is de persoonlijke mythe van Winnipeg, die zelfs voor buitenstaanders tastbaar wordt. (trailer)

2. Wall-E

De meest gehoorde kritiek op WALL-E was dat diens maatschappijkritiek niet zo origineel is. Toch hebben we eerder slechts elementen daarvan gezien en is de gecombineerde kritiek op het huidige ultra-kapitalisme en het onleefbaar maken van onze planeet nooit in tot zijn volle strekking doorgevoerd. De meeste films houden op dit punt op, WALL-E begint daar juist. Stylistisch is de film voor Pixar een grote doorbraak. In de kunstmatige omgeving van het ruimteschip wordt alles teruggevoerd tot symbolen. De subtiele maar toch transparante design van de symbolen, en diens volledige intergratie in het verhaal zijn baanbrekend. Zo staat centraal niet zo zeer het plantje, maar het symbool voor het plantje, dat al het plantenleven op Aarde symboliseert. Thematisch is het een interessante aanname dat ultra-kapitalisme bij gebrek aan productiemogelijkheden degenereert in een technocratie, zoals we zien in het feit dat de overgebleven mensen op het ruimteschip gevangenen zijn van de boordcomputer, die handelt naar bevelen van een al lang overleden CEO.

3. Encounters at the End of the World

Herzog's gehele euvre, zowel zijn films als documentaires, is een benadering van de excentrische mens. Over het algemeen is dit wat interessanter in zijn documentairewerk aangezien men dan naar echte mensen kijkt. Nu zou een zoveelste documentaire over Antartica niet zo veel toevoegen, maar in Encounters at the End of the World zet de Duitse regisseur de pool neer als de plek waar ieder zonderling figuur die van de kaart af valt terrecht komt. Bizarre persoonlijke verhalen worden gemengd met een studie van de enige stad in Antartica, die fungeert als een thuisbasis voor uiteenlopende onderzoekers. Herzog heeft geen gesentimentaliseerd beeld van de natuur, maar ziet het juist als een obscene gruwel en dit komt met name naar voren in zijn beelden van de zeewereld onder het ijs. Volgens Herzog zijn we als landdieren die monsterlijke diepte uit schrik ontvlucht. Zelfs pinguins schijnen af en toe hun leven in de kolonie vaarwel te zeggen, om op pad te gaan en nooit meer te stoppen. Uiteindelijk is Encounters vooral Herzog's persoonlijke visie op Antartica, maar dat maakt het geheel niet minder interessant gezien de vele interessante verhalen die rond de man ontstaan, met of zonder de camera, waar hij ook gaat. (trailer)

4. The Dark Knight

Waar Batman Begins een sterk origin-verhaal was met zwak uitgewerkte villians, zet The Dark Knight een echt Batman verhaal neer. Batman reageert op villains met een boeiende pathologie en toont daarmee de belangrijkste facetten van zijn karakter: millionair, technocraat, detective en dark knight met een jeugdtrauma als motivatie. Zwakke punten uit het vorige deel zoals Katie Holmes zijn vervangen. De film trapte op veel tenen toen deze gedurende enige tijd bovenaan de imdb top 250 kwam te staan. Hoewel deze positie natuurlijk niet terrecht was, slaagt de film er wel in om niet teleur te stellen na de hype. Heath Ledger was goed als de Joker, maar er gaat teveel eer naar zijn acteerwerk die eigenlijk naar het script dient te gaan. Als algemeen waanzinnig karakter is de Joker de uitgekozen persoon om door de zwart-wit moraal die traditioneel met strips geassocieerd wordt heen te prikken.

5. Ponyo on a Cliff
Elke nieuwe Hayao Miyazaki film is goed nieuws. Thematisch is Ponyo de tegenhanger van nr. 3. Miyazaki ziet in plaats van gruwel een wonderlijke wereld in de zee en, in het verlengde daarvan, de natuur. De natuur is wonderlijk omdat wij ermee verbonden zijn voor ons bestaan, tegelijkertijd zijn ook mysterieuze wezens afhankelijk van de natuur. Daarom koppelt Miyazaki de natuur ook aan magie en mythen. Centraal aan Ponyo staat de meermin-mythe: een magische goudvis betreedt de mensenwereld. In de beelden van de magische onderwaterwereld bereikt Miyazaki een zeldzaam niveau van animatie-surrealisme. (trailer)

6. In Bruges
Cynische huurmoordenaars + racistische midget + mistige middeleeuwse Belgische stad = een door en door vermakelijke film.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

7. Diary of the Dead
Door het abominable Cloverfield is deze film helaas in Europa afgeschilderd als rip-off (terwijl deze film eerder uitkwam). Dat is eeuwig zonde, want Diary of the Dead is zoveel complexer en heeft daadwerkelijk wat te zeggen over het DV/internet-video genre. Op een intrigerende manier edit Romero verschillende bronnen van filmmateriaal aan elkaar om te introduceren dat de wereld onderhevig is aan een zombieplaag. Centraal staan de gefilmde belevenissen van een filmcrew van een horrorfilm. In tegenstelling tot de andere 'found footage'-films wordt het gegeven dat men koste wat het kost blijft filmen verheven tot hedendaagse pathologie: we moeten blijven filmen, anders dringt de volle realiteit van de gebeurtenissen niet door, maar tegelijk creert het een geruststellende afstand van de gefilmde horror. Het is goed om te zien dat Romero de juiste maatschappijkritiek toch nog in zich heeft nadat Land of the Dead vrijwel alle hoop daarop met de grond gelijk maakte.

8. Iron Man
Van hetzelfde kaliber als nr. 4, maar heeft zijn wortels meer in onze wereld dan het film-noir van Gotham. Iron Man roept vragen op rond de oorlogsindustrie rond Amerika's oorlogen in het midden-oosten en de terroristen die zich daartegen verzetten. Robert Downey Jr. is fenomenaal als Tony Stark, een industrialist die wordt geconfronteerd met de minder ethische kant van zijn militaire contracten. Tegelijk strijdt hij om de macht in zijn familiebedrijf, maar het middelpunt van de film is de constructie van zijn metalen harnas. Een andere film had dit waarschijnlijk afgeschreven als doodsaai en het harnas geïntroduceerd als een nieuwe hippe auto. Maar de meest bijzondere en bovendien amusante scenes zijn toch die waar Tony worstelt om zijn harnas te perfectioneren, bijgestaan door enkele robots die hij verbaal misbruikt.

9. The King of Kong
In de jaren '80 waren videogames een booming business. In die tijd kwamen de arcade-tournaments op. De mensen in deze documentaire zijn effectief de nerd uit die tijd die nog steeds dezelfde arcade spellen spelen. Het gaat hier om een conflict tussen twee recordhouders van de hoogste score in Donkey Kong Jr. Het is fascinerend om te zien hoe deze subcultuur functioneert. Zijdelinks wijkt de docu uit naar de eigenaardigheden van de spellen. Heeft u bijvoorbeeld ooit gehoord van kill screens? Op een bepaald punt kan de kaart van een spel een score niet meer aan en wordt er random data op het scherm weergegeven. Bij elk spel levert dit andere resultaten op, maar altijd zorgt dit voor een game over. Het is dus onmogelijk om de spellen uit te spelen. Wellicht heeft dit iets te maken met waarom deze mensen al twintig jaar hetzelfde spel spelen: het geeft geen closure. (trailer)

10. Bigger Stronger Faster
Waar ligt de grens tussen eerlijk en vals spelen bij sport? Waarom is America zo gefascineerd met steroiden? Welk effect heeft dit culturele beeld op de Amerikaanse bevolking? De filmmaker probeert op een erg persoonlijke wijze het antwoord te zoeken op deze vragen en betrekt daarbij zijn broers, die ieder in de ban van sterioden zijn of zijn geweest. Na het zien van deze documentaire gaat men zich afvragen of fair play in professionele sport uberhaupt mogelijk is.

Nog niet gezien: Slumdog Millionaire, The Wrestler, Waltz with Bashir, Revolutionary Road, The Curious Case of Benjamin Button, W, Che, Doubt, Wendy & Lucy, Etre les Murs, Synecdoche New York, Changeling, Repo! The Genetic Opera, The Spirit

Hoogtepunten en dieptepunten van 2008

Grootste tegenvaller: Cloverfield Matig acteerwerk, onzinnig verhaal, stupide einde. Toch was het geen verschrikkelijke film, maar na alle hype wel een gigantische tegenvaller.

Slechtste remake: My Sassy Girl Om de een of andere vreemde reden hebben de makers wel alle geweldige momenten uit de originele Koreaanse film uit gekopieerd, maar omdat de rest van de scene's niet behouden zijn missen zij totaal hun resonantie. Het resultaat is een klap in het gezicht van de mensen die zo begaan zijn met het origineel.

Franchise dieptepunt: Star Wars: The Clone Wars Het is alom bekend dat George Lucas zichzelf regelmatig in de artistieke voet schiet, maar deze film is het dieptepunt van Star Wars (en overtreft daarmee de Star Wars Holiday Special, die tenminste een camp factor heeft). De in 2D zo goede Genndy Tartakovsky designs worden in 3D volslagen ongeloofwaardig en de knieval naar de kleuters is groter dan menig kijker in staat is te tollereren. De film dient als introductie voor de nieuwe serie die, te oordelen aan de eerste afleveringen, net zo slecht is.

Leukste supervillain webmusical: Dr. Horrible's Sing-Along Blog Tijdens de writers strike verveelde Joss Whedon zich en daarom zette hij deze uitermate vermakelijke driedelige webserie in elkaar over een supervillain scientist die altijd in elkaar wordt geslagen door Captain Hammer.

Beste nieuwe serie: Superjail Het heeft een jaar geduurd sinds de pilot, maar Superjail is eindelijk een volledige serie. Het is moeilijk om je voor te stellen dat de kwaliteit van de pilot in stand kan worden gehouden, maar de volledige serie overtreft alle verwachtigen. Een groot deel van de serie draait om inventief mensen dood maken, maar de verhaallijnen zijn zo absurdistisch dat dit niet eens meer opvalt. Ieder die de serie heeft gezien zal het eens zijn met de stelling dat de makers van Superjail op dit moment de meest inventieve en creatieve animatieserie produceren.

Fleischer Studio feature deel 3 - Popeye

2008-08-27T15:18:00.006+01:00

Fleischer Studios was lange tijd een belangrijke concurrent van Disney. In plaats van zich eveneens te concentreren op schattige diertjes en realistisch geanimeerde situaties koos Fleischer juist voor het tegendeel: optimaal gebruik maken van de speelsheid die inherent is aan het animatiemedium met een grote hoeveelheid surrealisme. Dit gaf het bedrijf twintig jaar lang succes en bekendheid, tot het in 1941 werd overgenomen door Paramount. In deze features worden Fleischer's opmerkelijke animatieseries beschouwd en gekoppeld aan de ontwikkeling van Fleischer Studios.

Popeye was het prototype van de superheld, zij het zonder moreel kompas. Bovenmenselijke krachten had hij wel, maar een superheld die zijn krachten ontleent aan een groen plantje klinkt nu eenmaal niet zo iconisch als Superman. De zeeman werd in 1929 geintroduceerd in E.C.Segar's Thimble Theatre strip. Hij was toen slechts een zijkarakter dat Olive Oyl het hof maakte. Het Thimble Theatre was heel traditioneel voor een krantenstrip: enkele panelen die naar een komische conclusie toe werkten.
De Fleischers zagen het potentieel van het karakter dat Segar verwaarloosde en tekenden in 1932 een contract om een serie animatieshorts te maken met Popeye in de hoofdrol. Vergelijkbaar met hoe men nu pilots voor televisieseries maakt, wilden de distributeurs eerst een enkele short om de populariteit te testen. Dit werd Popeye the Sailor (1933) in de serie Betty Boop Cartoons. Betty kwam obligaat langs met een gerecyclede dansanimatie uit een eerder filmpje, maar het ging in feite om Popeye, gevolgd door zijn wereldbekende liedje. Tegenwoordig noemen we dat in televisietermen een backdoor-pilot: via een populaire serie een andere lanceren.

Brotherly Love (1936)

Popeye the Sailor (1933)

Alle elementen die we associeren met Popeye waren aanwezig: de strijd met Bluto om Olive die Popeye verliest tot hij een blik spinazie wegwerkt. Toch bestond deze formule niet voor de Fleischer animatieserie. In de strip kwam Popeye af en toe Olive het hof maken, maar Bluto was niet zijn rivaal. Bluto was zelfs maar een enkele maal voorgekomen in de strip. Ook het directe verband tussen zijn superkracht en spinazie is een uitvinding van de Fleischers.
Popeye zou geen Fleischer animatie zijn als er geen karakteristieke charme aan verbonden was. In een groot deel van de shorts is Popeye een politiek incorrecte, immorele bruut die inslaat op alles dat op zijn pad komt, zelfs volle treinen, indianen, en een oerwoud vol dieren. Meestal resulteert dit in een van de bekende transformatiegrappen, zoals een stier die met een goedgerichte klap verandert in een kraampje vol vleesproducten. Popeye's naam staat zelfs symnoniem aan geweld: een popeye is een dichtgeslagen oog. Het ene oog van de zeeman is dan ook permanent dicht. De dynamiek tussen Popeye en Bluto wordt hillarisch doordat de Fleischers nadruk leggen op wat een verschrikkelijk onaantrekkelijke vrouwe Olive Oyl is. Daarbovenop is ze ontzettend wispelturig, omdat ze regelmatig tussen de rivalen onderling wisselt in haar affecties.

A Clean Shaven Man (1936)

Op technisch niveau voerden de Fleischers hun zogenaamde stereo-optical process door. Dat wil zeggen dat de animatie met enige regelmaat gefilmd werd voor een in drie dimensies bewegende maquette. In de praktijk leek het of Popeye door een weerderige 3D achtergrond liep. Het was een logische opvolging na het werk dat ze met de rotoscoop deden in live-action materiaal. Max Fleischer had een levenslange obsessie met uitvinden, dus het is waarschijnlijk dat ook deze uitvinding van zijn hand was.
Al deze elementen zorgden ervoor dat Popeye ontzettend populair werd. Het kwam in die tijd voor dat de bezoekers vooral naar de bioscoop kwamen voor de animatieshorts en de lange bioscoopfilm niet lieten beginnen voordat de animatieshort meerdere malen was afgespeeld. Disney's Mickey Mouse was toen op de piek van zijn populariteit en zelfs hij werd overtroffen door Popeye. Hierdoor konden de broers een drietal kleurenshorts van dubbele lengte produceren, alledrie met een Arabische setting.
Popeye's populariteit gaf de Fleischers mogelijkheden, maar trok ook de aandacht van mediamagnaat William Randolph Hearst, die merkte dat Popeye vooral populair was bij kinderen en opdracht gaf om hem kindvriendelijker te maken. Dit klonk eerst alleen door in de strip. Segar's oplossing was het vriendelijker maken van Popeye en de introductie van zijn vader, Poopdeck Pappy. Poopdeck was in feite Popeye met een baard en nu de geweldenaar die Popeye aanvankelijk was. Na tweederde van de totale output van de Fleischer Popeye's drong de lange arm van Hearst uiteindelijk ook door. Ook hier werd Pappy toegevoegd, samen met een aantal andere Segar karakters om Popeye minder tegen mensen te laten vechten. Paradoxaal genoeg predikt Popeye zelfs ineens tijdens een stierengevecht over 'cruelty for animals', waar hij eerder een stier tot slagersproducten had gereduceerd. Het spreekt voor de Fleischers dat de kwaliteit van de shorts door deze politieke correctheid niet direct achteruit gaat.

A Dream Walking (1934)

Popeye the Sailor Meets Sindbad the Sailor (1936)

De Fleischer Studio produceerde 108 Popeye shorts voordat distibuteur Paramount het bedrijf vernietigde. Daarover meer details in de volgende feature. De ondergang van de Fleischers zorgde ervoor dat het Paramount bedrijf Famous Studios het licensing contract overnam en beduidend mindere kwaliteits-animatie leverde tot 1957.
De Fleischer Popeye's creërden een stramien voor animatieshort waarin het komische geweld escaleert tot het einde. Deze formule werd later gevolgd door MGM's Tom and Jerry en Warner's Looney Tunes. Ook doen de extreme transformatiegrappen en het af en toe spelen met het filmmedium denken aan het latere werk van Tex Avery bij MGM en Warner. Tegen het einde van de Popeye serie produceerden de Fleischers een animatieserie voor een ware superheld: Superman.

Fleischer Studios feature deel 2 - Betty Boop

2008-07-08T15:31:00.012+01:00

Fleischer Studios was lange tijd een belangrijke concurrent van Disney. In plaats van zich eveneens te concentreren op schattige diertjes en realistisch geanimeerde situaties koos Fleischer juist voor het tegendeel: optimaal gebruik maken van de speelsheid die inherent is aan het animatiemedium met een grote hoeveelheid surrealisme. Dit gaf het bedrijf twintig jaar lang succes en bekendheid, tot het in 1941 werd overgenomen door Paramount. In deze features worden Fleischer's opmerkelijke animatieseries beschouwd en gekoppeld aan de ontwikkeling van Fleischer Studios.

Tegenwoordig kennen we Betty Boop vooral van merchandise als shirts, tassen en koffiemokken. Recent is zelfs een energiedrankje dat haar naam draagt verschenen. De meeste mensen zien Betty als een sex-symbool, maar kunnen niet echt vertellen waarom. Toch heeft dit culturele sentiment een historische oorsprong. Na het debuut van de geluidsfilm waren er vele animatiestudio's actief. De Fleischer Studio kon niet meer met alleen haar karakteristieke humor overleven. Koko de clown haalde het bij lange na niet bij karakters als Disney's Mickey Mouse en Messmer's Felix.

Na de komst van de geluidsfilm hadden de Fleischers twee series. De Screen Songs waren muzieknummers begeleidt door animatiefiguren en de zogenaamde 'bouncing ball' die de tekst aangaf. Op animatieniveau stelde de serie niet zo veel voor. Het ging hier vooral om simpel vermaak met populaire nummers, de meeste waarvan tegenwoordig niet de moeite waard zijn. In de jaren dertig speelden echter enkele jazz muzikanten voor de Screen Songs en dit legde vermoedelijk contacten tussen de Fleischers en de New Yorkse jazz scene, die later van belang zullen blijken.

Any Rags (1932)

Old Man of the Mountain (1933)

Tegelijk met de Screen Songs starte in 1929 de Talkartoons. Hoewel de Screen Songs erg succesvol waren, voelden de Fleischers het verlangen om zich te meten met Disney in ware animatieshorts. Koko's honden-compaan Fitz uit de latere Out of the Inkwells kreeg een radicale make-over en werd Bimbo, de ster van de Talkartoons. Bimbo was een brutaal en dominant karakter, bedoeld om zich te kunnen meten met sterkarakters van andere animatiestudio's. Ook Koko kwam uit pensioen om de Talkartoons te versterken.
In Dizzy Dishes (1930) debuteerde Bimbo's vriendinnetje Betty Boop. Ze was gedesigned door Grim Natwick naar het uiterlijk van zangeres Helen Kane. Aanvankelijk was ze nog een poedel, maar ze bezat de nodige sexappeal. Ze was het eerste vrouwelijke animatiekarakter dat er beduidend vrouwelijk uitzag. In die tijd zag men regelmatig de onderbroek Minnie Mouse, maar bij Betty Boop werd dit innuendo van voorzien van echte lading: iedereen wilde Betty's ondergoed zien. De Fleischers zagen Betty's populariteit stijgen en veranderden haar in een volledig mens. Ze kreeg steeds meer een centrale rol in de Talkartoons tot deze in 1933 plots werden stopgezet.
Volgens de censuurwetten van de Production Code kon Bimbo niet meer het vriendje van Betty zijn, omdat dit bestialiteit zou impliceren. Als gevolg hiervan verdween Bimbo van toneel en kreeg Betty haar eigen serie: de Betty Boop Cartoons.

I'll be Glad When You're Dead You Rascal You (1932)

De Betty Boop shorts bereikten een niveau van sexueel innuendo dat pas in de jaren zeventig geëvenaard zou worden. Ondanks haar sexualiteit was Betty nogal meisjesachtig en dit uitte zich in haar speelsheid met mannen. Regelmatig werd gesuggereerd dat een villain Betty wil verkrachten, een nu nog ongekende gebeurtenis in komische animatiefilms. Middels de bekende Fleischer transformatiegrappen pogen zelfs af en toe niet levende objecten als meubels Betty van haar jurkje te ontdoen. Nu klinkt dit misschien nogal vrouwonvriendelijk, maar Betty was ook behoorlijk zelfstandig en bewust van haar effect op mannelijke figuren.
Met name de Talkartoons schetsten een bizar universum waarin Betty meestal de enige mens is in een veelal door antropomorfische dieren gevulde wereld waar alles lijkt te leven, van boten tot bliksem en de zon.
Neem bijvoorbeeld het absurdisme van Old Man of the Mountain (1933), waarin alle dieren angstig uit het bos vluchten voor de old man of the mountain. Betty besluit om hem de les te gaan lezen. Bergopwaards springt een vis uit een waterplas en loopt verlekkerd achter Betty aan, om vervolgens te worden weggesleurd door zijn echtgenote. De Old Man blijkt een bovenmenselijk sterke gerotoscopete Cab Calloway te zijn, alle karakters zingen hun dialoog op de maat van Calloways nummer. Ondertussen wordt geimpliceerd dat de oude man een koe heeft verkracht en heeft opgezadelt met drie bebaarde koters.
Betty werd in haar hoogtijperiode bijgestaan door muziek van bekende jazz muzikanten als Cab Calloway en Louis Armstrong. Dit droeg bij aan Betty's hippe jazzy imago. Ondertussen was Betty populairder dan Disney's shorts, met name omdat de humor meer op volwassenen was gericht omdat die vaker de bioscoop bezochten. Af en toe verschijnt in die tijd een sullig muisje, wellicht is dit een parodie op Disney's Mickey Mouse.
De Fleischers kozen zelfs Betty Boop om in hun eerste kleurenfilm te spelen: Poor Cinderella (1934) Vanuit deze short lanceerde de Fleischer Studio de nieuwe serie Color Classics.

Any Rags (1932)

Betty Boop's May Party (1933)

Helaas trok Betty's succes ook censuur aan. De National Legion of Decency en de Production Code maakten sexualiteit taboe: Betty ging van vlotte onafhankelijke vrouw naar ongeëmancipeerde huisvrouw. Om dit moederlijke karakter te stimuleren werd het kindfiguur Henry geïntroduceerd. Zelfs Betty's karakteristieke jurkje werd gekuisigd. Hoewel de kwaliteit niet onmiddelijk achteruit ging, bleek deze censuur uiteindelijk wel de doodstrop voor de populariteit en de creativiteit rond het karakter. In 1939 verscheen de laatste Betty Boop short.
Analoog aan het succes van Betty Boop produceerden de Fleischers de Popeye serie, die minstens zo populair was.

Volgende Fleischer feature: Popeye

Fleischer Studios feature deel 1 - Out of the Inkwell

2008-04-05T18:01:00.008Z

Quince Tree of the Sun

2008-02-05T12:24:00.000Z

Quince Tree of the Sun (1992)

Staat u wel eens stil bij de de monumentale taak van kunstenaars die de werkelijkheid ongereduceerd willen weergeven? De Spaanse Antonio Lopez schildert de quince boom in zijn achtertuin. Een quince is verwant aan de appel en de peer en groeit hoofdzakelijk in zuid Europa. Antonio wil de rijpheid van de vruchten aan de boom en de manier waarop de zon daarop schijnt weergeven. Het realistisch afbeelden van een levend organisme is echter niet gemakkelijk. In de vele maanden die hij werkt, vecht hij tegen de tijd, want de vruchten blijven niet eeuwig hangen.

De film houdt midden tussen documentaire en fictie. Dat gebeurt op een heel bijzondere manier. Geen voice-overs, alleen gesprekken die we toevallig opvangen. Of we die wel toevallig opvangen weten we nooit, maar het zal de oplettende kijker opvallen dat sommige dingen wel heel toevallig worden opgenomen. Quince Tree of the Sun laat de kijker volledig vrij. Geen spannende actie of drukke overgangen, maar heerlijk rustige beelden die ons als waterstroom passeren. Door de afwezigheid van gekunstelde dwang gaat men als kijker op een filosofische wijze nadenken over de betekenis van het handelen.

Is Antonio gek dat hij dit werk onderneemt? Hij vertoont in ieder geval kenmerken van waanzin door de methoden die hij hanteert. Hij heeft een horizontale en een verticale lijn gespannen om zijn werk te framen en vervolgens precies aangegeven waar hij moet staan. De boom zelf wordt ook steeds meer getekend door verfstrepen die hem bijstaan. Antonio is ook bezeten door zijn werk, zoals hij een bezoekende studievriend vertelt. Halverwege de film geeft hij het schilderij op en besluit hij toch liever een schets te maken. In feite keurt hij de realiteit af.

Regisseur Victor Erice trekt langs Antonio's werk enkele paralellen. Terwijl hij in de tuin werkt, verbouwen Poolse werkers langzaam zijn huis. Zij hebben wel tijd voor andere dingen naast hun werk, zoals het leren van Spaans. De aantrekkingskracht van de quinces is voor hun een raadsel: ze smaken niet lekker. Tegen het einde komt de parallel waar menig kijker al de hele film over peinst naar voren: het schilderen van Antonio als filmmaken. Dit wordt pijnlijk duidelijk als Antonio vervangen wordt door een camera in de tuin. Antonio zelf heeft zijn werk ondertussen opgegeven omdat de quinces van de boom aan het vallen zijn. In een uiterst symbolische scene schildert zijn vrouw hem op zijn doodsbed, waarop hij als gewillig model uitgeput in slaap valt.

De mysteries die aan de kijker worden overgelaten maken deze film tot een meesterwerk. Een goed voorbeeld is te vinden in het gesprek tussen Antonio en zijn studiegenoot. Ze herinneren zich dat een leraar vroeger altijd zei dat hun werk 'voller' moest zijn. 'Vroeger durfden we niet te vragen wat dat betekende, maar nu snap ik het. Het is héél belangrijk.' Zijn studiegenoot beaamt dat. Wij moeten de betekenis van 'voller' maar zelf ontdekken. Dit is geen middelvinger maar juist een geschenk voor de kijker. De film sluit eveneens met een raadsel: alles is een reflectie, een schilderij, film, het licht van de maan. Welke realiteit valt nog te extrapoleren uit dit schaduwspel? Wellicht is dit de reden dat Quince Tree of the Sun geen documentaire noch een fictie is.

La Antena

2008-01-19T22:06:00.000Z

La Antena (2007)

Hallucinour en surreel. La Antena is een ode aan expressionistische silent films. Een stad lijdt onder het regime van Mr. Tv, die de stem van alle inwoners gestolen heeft, waardoor iedereen zich noodgedwongen uitdrukt in zinnen die om hen heen hangen. Daar neemt Mr. Tv geen genoegen meer, want hij wil hen ook de woorden afnemen zodat de stad compleet aan zijn voeten ligt. Een gebroken familie die ieder met een brandmerk door het leven gaan komen in opstand.

De film doet niet moeilijk om het feit dat ze een aanklacht tegen fascisme en minderhedenvervolging neerzet. De machine van Mr. Tv krijgt de vorm van een hakenkruis en de concurerende La Antena die van een Davidster. Tv wil het volk zijn vrijheid van meningsuiting afnemen. Gelukkig onthoudt de film zich van moralistisch gepaternaliseer en heeft het in ere herstellen van de familie veel meer resonantie. Zoals de grote silent films waaraan La Antena zijn inspiratie ontleent, wordt dit gebracht met puur visueel middel: een verscheurde foto die met der tijd in ere hersteld wordt. Niet alleen voor ons een symbool voor de familie, maar ook voor de hoofdpersonen. De titlecards, die bij de oude films de snelheid wegnamen, verwerkt La Antena op een revolutionaire manier in het verhaal en de beelden zelf. De mensen zijn zich bewust dat ze op met geschrift communiceren en kijken er regelmatig sip naar, of manipuleren de woorden. Dit maakt een prachtige brug tussen de vlottere moderne films en de prachtig trage silent films. Hierdoor is La Antenna toegankelijk voor mensen die normaal de concentratie niet kunnen opbrengen om naar een silent te kijken.
Hoewel veel mensen ze als overbodig zien, hebben silents ons nog veel te bieden. Zonder geluid was men gedwongen op een visueele manier verhalend te zijn. Dit leidde tot prachtige expressionistische films Das Cabinet des Dr. Caligari, Nosferatu en M. Hun visuele stijl wordt ten dele in leven gehouden door Tim Burton, maar er zijn een groot aantal prachtige filmtechnieken die we sindsdien vergeten zijn. La Antena brengt er een aantal terug: de titlecards - danwel interactief - het gedeeltelijk sluiten van de lens om de aandacht op iets bijzonders te richten en zelfs stop-motion, dood binnen live-action films sinds de jaren '80.

Tot nu toe nog buiten beschouwing gelaten is de bizarheid van La Antenna. Die uit zich in vreemde personnage's zoals een SS rat en een jongen zonder mond, maar wordt nooit zo overdreven dat het met de integere en emotionele sfeer breekt.
Het resultaat is een emotioneel krachtige film die de visuele stijl van het expressionisme toepast op onze tijd. Dat maakt La Antena niet een simpele homage, maar een heropleving van het expressionisme. Waarom zouden we niet weer films zonder dialogen gaan maken? Veel filmmakers kunnen wel wat oefening gebruiken in puur visueel een film maken. Wat dat is de basis van het medium. Het geluid is bijzaak, dat kwam pas later.

High School

2008-01-10T00:49:00.000Z

High School (1968)

Van de vijftig films die Entertainment Weekly selecteerde als beste highschool films zijn er maar twee echte documenten van de werkelijkheid. De alom bekende Hoop Dreams en High School. Regisseur Frederick Wiseman is vooral bekend onder documentairemakers, maar heeft de afgelopen vijftig jaar een indrukwekkend corpus opgebouwd. High School, zijn tweede werk, is een document over de relatie tussen leerlingen en leraren op een Amerikaanse middelbare school in de jaren zestig. Dat maakt het een tijdscapsule uit een inspirerende tijd, met Simon & Garfunkle en Otis Redding in de soundtrack. Wiseman onthoudt zich van naratie, maar is wel van de mening dat je als documentairemaker fundamenteel niet objectief kunt zijn. Logisch ook, waar in een microcosmos van de middelbare school, dan wel in de echte wereld, kun je een objectieve waarheid vinden?

Wiseman was zijn tijd daarmee ver vooruit zo boeien zijn films nog steeds. Een oplettende kijker ziet zelfs spottende humor ten koste van de authoriteitsfiguren voorbij komen. In een scene waar een gynacoloog moraliserend seksueel advies geeft, zoomt Wiseman in op de kundige vinger van de man.
Iedereen die de middelbare school heeft mogen meemaken zal de onderdrukkende houding van de leraren herkennen. Dat is misschien af en toe nodig om de leerlingen in de hand te houden, maar gaat te vaak ten koste van de mening en autonomie van ontluikende volwassenen. 'Be a man. Take some responsibility!', luidt het advies van een herkenbare lerarenbeul op een leerling die ten onrechte is bestraft. 'I'm not trying to be an individual, honest.', zegt een meisje dat die net een paar centimeter te lange rok aan heeft. Hoewel het dominante, bijna fascistische karakter van de leraren duidelijk naar voren komt, geeft High School ook signalen waardoor we de hoop niet verliezen: de jonge lerares die het anders wil doen, de leerlingen die bij elkaar komen om te bespreken waar het aan scheelt op school.

Wiseman pioniert door onze aandacht op details te vestigen met zooms op monden en ogen. Zijn camera was uitgerust met een spiegel zodat hij mensen kon filmen zonder dat hun gedrag werd beïnvloed door de op hun gerichtte lens.

Filmjaarlijst 2007

2007-12-20T19:41:00.000Z

Ik ben niet zo iemand die geniet van lijstjes maken. Veel te moeilijk en altijd te weinig informatie. Of net die ene film nog niet gezien. Waar ik wel van hou is lijstjes lezen. Niet zo zeer jaarlijstjes, maar alltime film, novels of albums. Dit alles meer als advies voor persoonlijke educatie natuurlijk.
Wat ik niet kan ontkennen is dat jaarlijks een lijstje van films bijhouden leuk is om op terug te kijken. Wellicht is het ook leuk om te lezen. Beschuldigt u mij alstublieft niet van afwezigen, want ik pink het menige traantje weg bij het gemis van een potentieel goede film.
Vergeet niet, dit zijn alleen de films die volgens Imdb in 2007 zijn uitgebracht: ik hou niet van smokkelen, noch onthoud ik wanneer sommige films eindelijk de Nederlandse bioscopen halen.

1. Sunshine Het gedachtengoed van 2001: A Space Odyssey leeft voort in Sunshine (en vorig jaar in The Fountain). De schoonheid van deze film komt niet direct naar voren in het verhaal, hoewel dat ook zijn ironie en symboliek heeft. Danny Boyles visie op de mensheid glanst in de kleine momenten, zoals het geheime streven van enkele bemanningsleden om de stervende zon in zijn volle glorie te aanschouwen. Deze dromerige toon slaat misschien om tegen het einde, maar laten we niet vergeten dat dit toch deels een eerbetoon aan 2001 is, waarin dat ook herhaaldelijk gebeurt. De wraak van Icarus die op de bemanning neerdaalt is ook niet zonder zijn symboliek en resulteert in een geweldig intens einde. Bedenk u wel, Sunshine dient gevoelt te worden en in die zin is een korte motivering al gedoemt om te falen. Toch: wie Sunshine onder zijn huid laat kruipen zal niet teleurgesteld zijn!

2. Ratatouille Het gaat ondertussen al een dik decennia slecht met Disney: Teveel zakenmensen aan het roer en te weinig creatief talent. Gelukkig is daar verandering in gekomen. Met Pixar aan het roer heeft Disney weer hoop. Ratatouille is tijdens deze wisseling van macht uitgebracht. De marketing had dan ook geen interesse in dit meesterwerk. Het verhaal laat zich niet interessant beschrijven en daar zien we dan ook geheel van af. Wel is te zeggen dat animatie met Ratatouille weer zijn soul heeft gevonden. Het ging niet alleen om mooie plaatjes of grappige karakters, maar ook nog om een goed verhaal en een goedgemaakte film. De meeste animatiefilms houden op bij een bepaald punt waar alles op het eerste gezicht goed is afgelopen. De oplettende kijker kan dan nog allerlei psychologische conflicten en relaties herkennen die vrolijk genegeerd worden. Hoe zit het namelijk met de relatie poppenspeler en pop als alleen de pop erkenning krijgt? Ratatouille gaat hier dan ook echt op in. De geweldige sfeer, de ingenieuze camerastandpunten én een opleving van non-naratieve animatie als visualisatie van de reukzin, maken Ratatouille tot de beste animatiefilm van dit jaar.

3. Zodiac Na een aantal films met zeer goede ambiance die maar net niet het predikaat haalden is dit David Fincher's eerste meesterwerk. Naast een authentieke 70's sfeer en een portret van een bezeten man is dit ook een van de weinige films die een onderzoek aanpakt zoals het werkelijk verliep. Dat wil juist niet zeggen dat de film geheel de feitelijke werkelijkheid van het Zodiac-onderzoek volgt, maar dat alle dode sporen en gedachtenkronkels even verwarrend op het scherm worden gebracht als ze zouden voorkomen aan de onderzoeker. Een andere filmmaker had die zeer waarschijnlijk weggeknipt om zijn film zo spannend mogelijk te maken. Maar spanning is niet direct waar het verhaal om gaat. Het gaat om bezeten een mysterieuze serie moorden volgen en je vastklapen aan elk vergezocht stukje bewijs, met het volle besef dat je uiteindelijk nooit zekerheid zult hebben. In die zin is Zodiac uniek en daarom zal hij de geschiedenis in gaan.

4. Sicko Sinds Farenheit 911 begint Michael Moore in herhaling te vallen. Buiten Amerika is ieder weldenkend mens er ondertussen wel van overtuigd wat voor een addergebroed George W. is. Tijd voor een ander maatschappelijk probleem in Amerika om in de schijnwerpers te zetten. Keus genoeg, maar lof voor Moore om de minder sensationalistische keuze: de gezondheidszorg. Die is immers particulier daar, net zoals in Nederland sinds kort. Alleen, in Amerika is er nooit staatszorg geweest, uit angst voor 'rode praktijken'. Al vanaf Nixon is het daar particulier. Toen hem gevraagd werd of het goed was dat een paar grote gezondheidszorgbedrijven de Amerikaanse bevolking zo min mogelijk gingen uitkeren antwoorde hij goedkeurend "Fine, fine!". Sicko is Moore op zijn meest humanitair, zonder de zinloze provocatiestunts uit zijn vroege carriëre.

5. Superbad Goede komedies maken is een uiterst delicate kunst. Ervaring is het magische woord en parodie lijdt meestal tot wanproducten. Buiten het indiecircuit is er de afgelopen jaren erbarmelijk weinig grappigs gebeurd, maar Superbad lijkt de belofte van een soort komedierenaissance. De karakters van Superbad zijn geen karikaturen van zichzelf en de humor komt vooral voort uit de samengang van een grappige situaties en de hoofdpersonen. Schrijver en Freaks & Geeks allumni Seth Rogen schrijft duidelijk uit ervaring, hij heeft zelfs een van de hoofdpersonen naar zichzelf vernoemd. Wat ook bijdraagt is de afwezigheid van al te bekende komedianten als Will Ferrell. De meeste castleden komen uit Rogens stoner vriendenclub en/of zijn ex-werknemers van producer Judd Apatow. Superbad, de eerste niet pretentieuze, niet parodierende werkelijk grappige films sinds vele jaren.

6. Planet Terror Van het Grindhouse tweeluik was Planet Terror overduidelijk de beste. Tarantino deed met Death Proof te erg zijn best om authentiek slecht te zijn terwijl Rodriguez juist een publieksvriendelijke en extreem plezierige splatter presenteerde. Ongegeneerde actie, seks en veel, veel gore. Maar dan op een manier waardoor het allemaal plezierig is om naar te kijken, in tegenstelling tot de legio Italiaanse splatters die Planet Terror tot zijn inspiratie rekent. Bruce Willis dient zich met armen en voeten aan Rodriguez vast te klampen want alleen in zijn films lijkt hij over enig talent te beschikken. Wat verder nog te zeggen? Zombies, louge gemuteerde soldaten, een vrouw met een machinegeweer ende granaatwerper als been. Ik ben overtuigt, u ook?

7. Hairspray John Waters originele Hairspray was leuk, maar als vooraanstaande bad taste-homo kon hij natuurlijk geen nee zeggen tegen een Broadway musical van zijn nog meest beleefde kindje. In broadway werd Waters verhaal gekoppeld aan een serie toepasselijke liedjes en toen dat een groot succes was volgde een remake. Een zeer geslaagde remake die, als ik eerlijk ben, op vrijwel alle vlakken beter is. John Travolta als dikke vrouw is misschien net de abstractie die het toch een Waters product maakt. Wees gewaarschuwd, 'Good Morning Baltimore' verlaat uw hoofd niet gemakkelijk.

8. Stardust Deze charmante understated sprookjeskomedie zou aanvankelijk worden geregisseerd door Terry Gilliam. Helaas heeft de beste man weinig geluk met sprookjeskomedies, dus paste hij. Misschien maar goed ook, want anders had hij zijn niche niet gevonden in iets als Tideland en was Stardust waarschijnlijk niet zo luchtig maar toch oprecht geweest. Claire Danes heeft ook weer voor het eerst sinds My So-Called Life weer een opvallende rol, als letterlijke ster.

9. Zoo Juist niet boeiend vanwege het onderwerp, namelijk mannen die seks hebben met paarden, maar vanwege de uitvoering. Totaal geen sensatielust. Wat de heren vertellen over hun angsten en de speciale relatie die ze allemaal menen te hebben is bijzaak. Ze komen nauwelijks in beeld en het had net zo goed een radioprogramma kunnen zijn. De sfeerbeelden die de documentairemakers neerzetten als poetische ondersteuning geeft de documentaire zijn plaats in deze lijst. Dit soort dingen zijn erg zeldzaam in documentaires, maar op zo'n manier wil ik het graag vaker zien. Wat voor cameraschuwe mensen kunnen nog meer gebruikt worden als excuus voor een visueel prachtige documentaire?

10. Spider-Man 3/Pirates 3
Hoewel ik niet kan kiezen tussen deze twee blockbusters heb ik me bij beide prima vermaakt. En dat kwam geenszins door de actie. Deze series zijn met veel zorg en enthousiasme gemaakt en meer dan de formulefilms waarvoor veel mensen ze afschrijven. Na deze derde delen geen garanties voor de toekomst, want de beide regisseurs hebben bedankt voor eventuele verdere vervolgen.

Speciale nominaties
Slechtste uitvoering van een potentieel leuke film: I Know Who Killed Me Complexe plotlijnen worden al snel warrig als er geen ervaren regisseur aan te pas komt. Lindsay Lohan in de hoofdrol lijkt nog een van de sterkere punten van de film (Lohan deed het ook verrassend goed in Georgia Rule), die verder vooral overloopt van ongeïnspireerde en overduidelijke kleursymboliek en teveel plottwists. Voor de bezitters van de dvd: het alternatieve einde maakt de film vele malen beter, hoewel nog altijd amateuristisch en onervaren gefabriceerd.
Beste tie-in short: Hotel Chevalier
Beste non-theatrical docu: Nazi Pop Twins De Amerikaanse fascistische poptweeling wordt geheel gestuurd door een manipulerende moeder. De filmmaker gaat de strijd aan, een zeldzame gebeurtenis in het documentairegenre.
Beste geanimeerde tv-pilot: Superjail Net zoals bij Korgoth of Barbaria is het een grove schande dat deze pilot niet direct door wordt ontwikkeld tot serie. Beide zouden eigenzinnige animatie terug op de buis brengen. Van Superjail is het onduidelijk of dat nu wel of niet gebeurt, laten we hopen van wel.
Niet eens zo slechte Disney live-action: Bridge to Terabithia
Meest tegenvallende feature docu: Earth Helaas alleen een samenvatting van de sensationele momenten uit de geweldige serie Planet Earth, waardoor het evenwicht tussen interessante informatie en prachtige beelden verdwenen is. En de ecologische boodschap ligt er wel érg dik op, veel te manipulatief voor mijn smaak.
Grootste wanproduct: Epic Movie
Nog niet gezien maar wel benieuwd: The Darjeeling Limited, No Country For Old Men, I'm Not There, Enchanted, Control, There Will Be Blood, My Name Is Bruce, Sweeney Todd

American Astronaut

2007-09-05T19:06:00.000Z

American Astronaut (2001)

'It was round, and soft.' verkondigt de jongen die ooit een glimp heeft opgevangen van een vrouwenborst aan zijn volgelingen. In de expressionistische science-fiction maar ook film-noir wereld van American Astronaut is een extreme schaarste aan vrouwen. De laatste restanten wonen op Venus en hebben maar een man nodig om hun genenpoel niet te doen verwateren. Hun laatste gelukkige man is zojuist overleden en onze amerikaanse astronaut gaat de jongen die een glimp van een vrouwenborst opving aan hen bezorgen. Dat verloopt geenzins op een normale manier, want hij wordt achtervolgd door professor Hess, die iedereen waarmee de astronaut in aanraking komt met zijn straalpistool in hoopjes zand verandert. Want: het is zijn verjaardag en niemand wil hem feliciteren of voor hem zingen.

American Astronaut is een zeldzame hybridefilm die schijnbaar onverenigbare elementen samenbrengt. Het hoge science gehalte dat gewoonlijk gepaard gaat met science-fiction wordt vervangen door stijlvolle en minimalistische zwart-wit benaderingen van planeten. Een landing op een planeet wordt een expressionistisch schaduwspel en een confrontatie op het toilet mondt uit in een musicalnummer. Op sfeervolle momenten lijkt de film ondergeschikt aan de begeleidende muziek, zoals scenewisselingen op de maat. De mate waarin dit is gestyleerd is zowel indrukwekkend als een beetje beangstigend.

Door geen gene te schroomen, maar zelfverzekerd over de top gaan schiet American Astronaut uit naar hoge cultstatus, wellicht vergezeld door de Evil Dead films. In de musicalmomenten is er onderscheid tussen retro fifties en rock and roll, twee invloeden die verrassend goed samenwerken.
In een wereld zonder vrouwen zijn ook de nodige homoerotische ondertonen, zoals een belachelijke koppeldanswedstijd in een kroeg. Professor Hess is geobsedeerd door de astronaut en uit dit in jaloerse genocie. Het surreële moment dat hij eenzaam danst door de vele hopen zand van zijn slachtoffers heeft op een verdrongen manier zijn schoonheid. Buiten al deze stijl heeft de film ook nog eens ruimte voor substance in de vorm van een van interessante platte mop waarvan je continue twijfelt aan de intentie. Is dit performance art of een domme man die zijn mop niet kan vertellen?

Disney plagieert?

2007-07-15T13:40:00.000Z

Disney, ooit de trots van de traditionele animatie, is de afgelopen jaren in verval geraakt. Minder goed lopende 2D films en, in een poging Pixar te evenaren, ronduit slechte 3D films hebben een gigant op zijn knieen gebracht. In een wanhopige poging heeft Disney Pixar opgekocht, niet wetende dat Pixar CEO Steve Jobs daarna meerderheidsaandelen in Disney zou hebben. Daardoor heeft Pixar eigenlijk effectief Disney overgenomen. Hun eerste veranderingen waren het afschaffen van de goedkope sequels en het opnieuw zich richten op 2D animatie, behalve de Pixar animatieafdeling dan. De kans bestaat dat Disney weer groots gaat worden met deze creatieve kracht aan het roer.

Maar hoe groots was Disney eigenlijk? In hun begindagen ging het vooral om gigantische technische innovatie: eerste geluids animatieshorts en eerste animatieshort in kleur. Hoewel Snow White een fenomenale animatieprestatie was, was het bij lange na niet de eerste feature length animatiefilm. Later ging het vooral om steeds betere animatie, hoewel er bepaalde periodes waren waarin daarvoor geen geld was.

Disney heeft helaas in zijn historie weinig scrupules over het lenen of zelfs stelen van andermans materiaal. Dat begon al heel vroeg met de silent Alice Comedies, een serie filmpjes waarin een liveaction meisje in fantasiewerelden terrecht komt. (De Fleischer broers deden dit al veel eerder met hun Out of the Inkwell serie) Alice's partner in crime hierbij is de kat Julius, die duidelijk een kopie is van Felix the Cat, in die tijd erg populair met zijn eigen silent filmpjes.

Julius the Cat Felix the Cat
Maar daar hield het niet mee op. De bekende audiovisuele kunstenaar Oskar Fischinger creerde het abstracte Toccata and Fugue in D Minor segment van Fantasia, maar nam zijn ontslag omdat zijn werk te veel werd versimpeld. Het segment bleef in Fantasia zonder een credit voor Fischinger. Dat neemt niet weg dat Fantasia een enorme prestatie van Disney was, en een grote bijdrage aan animatie als kunstgenre. Fischinger zou ook hebben gewerkt aan het effect van de toverstaf van de Fairy in Pinocchio, wederom zonder credit.

Daarna ging het vele decennia goed - voor zover we weten - al stal Disney regelmatig van haar eigen films zoals bij 101 Dalmatians en The Aristocats.
In 1992 ging het weer mis, op een dramatische manier. Aladdin is een bijzonder goede film, zelfs voor Disney standaard in de jaren negentig. Maar de setting, een deel van het plot, de sfeer, design en een aantal karakters zijn schaamteloos gestolen van de arme Richard Williams, die al vanaf 1964 werkte aan zijn Thief and the Cobbler. In 1991 was de film nog niet af en namen Williams toenmalige financiers de film in beslag en lieten hem afmaken door een bedrijf dat snelle en simpele animatie voor de televisie deed. Natuurlijk was Disney in 1992 wel klaar met Aladdin en het misbaksel dat Thief and the Cobbler was geworden werd uitgebracht als Princess and the Cobbler en werd afgekraakt als, ironisch genoeg, een Aladdin kopie. Vorig jaar kreeg Thief and the Cobbler eindelijk een release zoals Williams het had bedoeld, door een fan gefabriceerd uit een workprint. Met de prachtige originele animatie en helaas de slechte televisieanimatie. Dit resultaat was veel artistieker dan Aladdin, maar kon duidelijk een deskundige editor gebruiken: workprints zijn namelijk een verzameling van al het materiaal voordat er wordt geknipt om tempo in het verhaal te creeren. De echte Thief and the Cobbler zullen we waarschijnlijk nooit zien, en dat is deels Disney's schuld, die de verkrachte versie opkocht om hem eigenlijk te begraven.

The Lion King, Disney's film die niet op een bestaand verhaal gebaseerd is? Helaas niet, maar dit keer zijn ze wel wat subtiele geweest door van niet westers materiaal te lenen. Alhoewel lenen? Dit geval zou in de rechtbank steek houden als plagiaat. De animeserie Janguru taitei was dit keer het slachtoffer. Janguru taitei's Engelse titel is Kimba the White Lion. Kimba is een leeuwenjong dat voortbestemd is om koning te worden. Zijn vader is door verraad om het leven gekomen, er is een irritante vogel en een eccentrieke maar wijze aap en een slechte leeuw genaamd Claw. Niet alleen het verhaal en de karakter zijn direct gekopieerd, maar ook veel van de dramatische momenten.

Meer voorbeelden
Het meest recente voorbeeld is Atlantis: The Lost Empire. Atlantis is daar een geavanceerde beschaving die in stand wordt gehouden door een zwevend kristal en beschermd door robots. De slechterik wil natuurlijk dat kristal hebben. De Studio Ghibli film Tenku no shiro Rapyuta, Laputa the Flying Island heeft datzelfde plot, alleen is het een zwevende verlaten stad die door een kristal in stand gehouden wordt. De design van de stad heeft verdacht veel weg van die van Atlantis. Ook in Laputa wordt de stad bewaakt door een aantal robots, hoewel Ghibli die heeft gebaseerd op de robot uit Le Roi et l'oiseau, The King and the Mockingbird. Maar aangezien Ghibli dat toegeeft en het meer als homage dan kapitalisatie bedoelt is het minder ernstig dan Disney die het op hun beurt weer van hen steelt. Overigens is The Iron Giant ook gebaseerd op de Ghibli adaptatie, maar ook hier geeft regisseur Brad Bird het toe.

Het gaat dus in bepaalde periodes in de geschiedenis van Disney mis. Het goede werk van Disney wordt hierdoor zeker niet teniet gedaan, maar deze informatie werpt wel een perspectief op enkele grote animatiefilms. Disney is een groot bedrijf en daarom bang voor rechtzaken, maar het zou ze goed doen om gewoon bekend te maken door wat ze zijn geispireerd. Met The Princess and the Frog en Rapunzel gaat Disney terug naar haar roots, de sprookjes. Hoe vreemd het ook klinkt was dat haar meest creatieve periode.

River's Edge

2007-06-27T17:00:00.000Z

River's Edge (1986)

Aan de rand van de rivier ligt een naakt meisje. Ze is dood, duidelijk zichtbaar aan de uitdrukking op haar gezicht. Naast haar zit haar vriend, die enige tijd geschokt over de rivier uitkijkt en daarna naar school vertrekt. Aldaar vertelt hij zijn vrienden dat hij zijn vriendin heeft gewurgt. Ze geloven hem natuurlijk niet, maar zelfs als hij ze meeneemt naar het lijk geven ze niet de verwachte reactie. Bij de meeste van tieners is zelfs sprake van een gapende afwezigheid van een reactie. Een van hen, gespeeld door een jonge Crispin Glover, raakt geobsedeerd met het helpen van de moordenaar, maar die lijkt allerminst geinteresseerd te zijn in de gevolgen van zijn daden.

De sfeer die de film uitademt doet op een bijzondere manier denken aan Twin Peaks. Maar waar Twin Peaks overloopt van theatraal acteerwerk typeert River's Edge zich vooral door de apathische reacties die de tieners hebben. Waarom, dwingt de film zijn kijkers zich af te vragen. Waar geven deze tieners eigenlijk wel om? Drugs en seks komen voorbij maar zelfs deze worden met de nodige apathie behandeld. Misschien is dit gedrag typerend voor de jaren tachtig, met hetzelfde nihilistische sfeertje dat Twin Peaks in 1990 briliant parodieert. De film herleidt dit nihilisme naar de hippiecultuur, en doet dit door te verwijzen naar Easy Rider en diens regisseur en hoofdacteur Dennis Hopper een prominente rol te geven. In de jaren zestig maakte de jeugdcultuur zich los, maar: hebben ze niet bepaalde sociale bindingen of moraliteit nodig? De dysfunctionele familie van een van de tieners wordt gebruikt als illustratie. Keanu Reeves en zijn kleine broertje krijgen slaande ruzie waarop moeder roept: 'Mooi! Dan ben ik ook niemands moeder meer, zoek het maar uit.' Het zachtaardige zusje lijdt hieronder en het kleine broertje zweert inmiddels bloedwraak en gaat op zoek naar een pistool.

Keanu Reeves is op zijn plaats in een film over burnout tieners die apathisch reageren, misschien niet het allerbeste compliment voor zijn acteerkwaliteiten. Films als River's Edge maken deel uit van een interessante generatie films die nog nauwelijks erkend zijn als filmgenre, nog altijd wachtend op academische ontleding. Jeugd, een drukkende sfeer en muziek die niet alleen als versterking van emoties fungeert hebben een belangrijke plaats in dit genre zonder echte meesters.

The Stoned Age

2007-06-05T20:02:00.000Z

The Stoned Age (1994)

Een terechte titel is The Stoned Age niet, want hoewel het leven van de twee hoofdpersonen alleen om 'getting stoned, drunk and having fine chicks' gaat, is de enige drug die de film rondgaat een bodempje 'skankweed' dat niemand wil roken. En dat stellen ze vast door eraan te ruiken. De andere twee heeft The Stoned Age wel in overvloed. Het jonge rockerduo bestaande uit de gladde Hubbs en de suffe Joe rijden in hun auto door het Torrence, California van de jaren zeventig. De vriendschapsrelatie tussen de twee is een symbiotische: Hubbs is gemeen tegen Joe en gebruikt hem om zijn auto en als excuusmaatje. Joe lift mee op Hubbs' coolheid en soepele omgang met de 'chicks'. De vriendschap is voorbij zodra Joe zelfvertrouwen krijgt, maar dat heeft hij natuurlijk pas aan het einde van de film door. Ze krijgen wind van het feit dan iemand twee chicks heeft en snellen er naar toe om er sneller te zijn dan de vermeende eigenaar.

Op dit punt is het wel het vermelden waard dat The Stoned Age op zich geen interessant plot heeft, maar dat de film tot in de hoogte wordt verheven door kleine dingen. Bijvoorbeeld het feit dat de beide chicks op geen enkele manier zoet blijken te zijn en de heren net zo argeloos gebruiken als zij hen. Of de kleurrijke namen die de vrienden van de twee hebben: Tack, Crumb en een jongen wiens achternaam Hanky is; Snot-rag voor zijn vrienden, tot zijn grote ergernis. Bizar maar leuk: de 2001: A Space Odyssey parodie die zich ontvouwt als Joe een laser op zijn hoofd gericht krijgt tijdens een Blue Oister Cult concert. En natuurlijk: Als de groep stoners/rockers ergens inbreekt rent Snot-rag naar buiten met een tree bier. 'No, man! Get some tall ones!', roept de hele groep hem toe.
Het is verbazingwekkend hoe leuk een over het algemeen redelijke film kan worden door details en individuele grappen. Het zal de oplettende lezer niet ontgaan zijn dat The Stoned Age enigzins meelift op de populariteit van Dazed and Confused die een jaar eerder uitkwam. Qua genre is dat zeker waar, maar D&C is echt de spirit of the seventies en gaat stiekem niet om humor maar om persoonlijke groei. The Stoned Age gaat vol overgave voor humor en is daarom uiteindelijk misschien een minder goede film, die zich wreekt in enkele hilarische momenten.

Gastblogs

2007-06-05T15:13:00.000Z

De afgelopen maanden is het hier rustig geweest, omdat ik geen tijd had om uitgebreide blogposts samen te stellen. Ik heb wel tijd gemaakt voor twee gastblogs op lost on the sidewalk, een blog met een persoonlijk karakter. Mijn twee blogpost daar hebben dan ook een meer persoonlijk overpijnzend karakter:

Gorillatech schrijft Criterion - Eerbetoon aan het prestigieuze dvd-label Criterion

Gorillatech schrijft Treasures - Eerbetoon aan de Disney Treasures dvd-collecties

Vanaf nu verschijnen er weer regelmatig blogpost op dit blog, dus hou het in de gaten.

Alexander Senki

2007-03-28T19:53:00.000Z

Alexander Senki (1997)

De grotesque stijl van Peter Chung is niet de meest toegankelijke. Zijn karakters zijn erg lang en hebben een androgeen uiterlijk. Twee jaar na zijn Aeon Flux leende hij zijn character design aan de Alexander Senki animé. Een bijzonder verhaal, want hoewel het in grote lijnen de daden van de historische figuur Alexander de Grote volgt, pikt het wel enkele animé kenmerken mee die het verhaal verheffen. Zo speelt het verhaal zich af in een vaag futuristische wereld die zich haast paradoxaal verhoudt tot de conventionele manier van oorlog die gevoerd wordt.

Door het gebruik van enkele filosofen ontleent het verhaal zijn diepgang en rode lijn. Zoals sommigen misschien weten, diende Aristoteles aan het hof van Alexander. Hij krijgt van de geest van Plato de opdracht de platohederon te beschermen, een perfect object dat perfecte kennis verleent. Hoewel er wel enige verwijzingen zijn naar complexere filosofische kwesties blijft het voor de leek begrijpelijk. Zo zegt de geest van Plato dat hij kan blijven voortbestaan als idee, waarop Aristoteles zegt: 'Nee, je weet toch dat ik jouw concept van een idee niet accepteer?' De volgelingen van Pythagoras willen voorkomen dat Alexander de platohedron bereikt, omdat hij de duivel-koning is, degene die voortbestemd is om de wereld te vernietigen, een voorspelling waar Alexander zelf ook mee worstelt. De volgelingen van Pythagoras zijn bijzonder geanimeerde shapeshifters. In de dertien afleveringen die de serie telt verricht Alexander de verschillende daden waar hij van beticht wordt, zoals het doorhakken van de Gordiaanse knoop en het stichten van zijn ideale stad Alexandrië, daarbij gesteund door zijn goddelijke krachten.

Er is een prettige balans van actie en introspectie, waardoor de serie fris en boeiend blijft. Vooral tegen het einde van de serie als, logisch ook, het verhaal begint af te wijken van de historische gebeurtenissen, komt de serie met veel interessante ideeen. Met andere woorden, een serie die het meerdere genres met succes mixt en die een rijke wereld biedt voor de kijker die de eigenzinnige stijl durft te accepteren in plaats van te emmeren over het feit dat Alexander de hele serie een string draagt.

Serial Experiments Lain

2007-03-18T14:13:00.000Z

Serial Experiments Lain (1998)

Deze animé uit 1998 is schandelijk onderbelicht. Een aantal factoren veroorzaken dit. Ten eerste is de serie al wat ouder. Maar het is ook vrijwel onmogelijk om de complexe inhoud van de serie te propaganderen met de titel of de verpakking van de dvdset. Serial Experiments Lain is geen doorsnee animé, maar paradoxaal genoeg gebruikt het wel alle elementen die een animé eigen zijn om een fantastische serie te creëren. Neem bijvoorbeeld het feit dat animé's vaak gesloten series zijn, wat de schrijvers toestaat een gesloten en rond verhaal te schrijven. Amerikaanse schrijvers voor series kunnen daar alleen maar van dromen. Als een serie daar succesvol is moeten ze die blijven schrijven tot de aandacht te laag is, zo is de druk van de zender erachter. Ook wordt gebruik gemaakt van abstracte animatie om het verhaal kracht bij te zetten en zo een buitengewone wereld te fabriceren.

De hoofdpersoon, Lain, leeft in een wereld waar the wired, een variant op het internet, zo invloedrijk is dat het vrijwel een aparte wereld naast de gewone is geworden. Ze merkt dat ze in the wired veel macht heeft en het lijkt erop alsof daardoor the wired begint over te vloeien in de echte wereld. In de loop van de serie zien we veel verschillende fracties die invloed op haar proberen uit te oefenen en wordt duidelijk waarom the wired zo veel impact heeft op de echte wereld. SEL zou geen filosofische serie zijn als een dergelijke antwoord niet meer vragen oproept over bijvoorbeeld de reden van het bestaan van Lain, het bestaan van meedere versies van Lain en de hypothetische aanwezigheid van een goddelijk figuur. Dit alles vloeit logisch voort uit het verhaal en voelt niet geforceerd. De link tussen mens en technologie, waarin technologie als een verlengde wordt uitgelegd is een belangrijk thema in het verhaal. Vaak doet een aflevering denken aan het werk van David Lynch, maar met een duidelijk verschil: SEL biedt regelmatig antwoorden en het verhaal wordt beter door de vragen die deze weer oproepen. De serie is ook niet bang om van de toch al onconventionele structuur af te wijken. Een van de latere afleveringen kijkt bijna als muziekvideo, ondersteund door experimentele muziek, terwijl de willekeurige beelden je af en toe essentiele informatie wordt toegeworpen. De beelden blijken niet willekeurig, maar moeten als geheel worden gezien. Dit alles simuleert een datastroom uit the wired, waardoor je eigenlijk een kijk krijgt op de schier uiteenlopende informatie en sensaties die Lain moet onderscheiden als ze in the wired is.

Met 13 afleveringen lijkt SEL een perfecte vorm voor een kunstuiting: veel ruimte voor verhaal, de kijker hoeft het niet allemaal tegelijk te kijken, maar toch is het geheel eindig en kan het verhaal een logisch begin en eind hebben.

The Illustrated Family Doctor

2007-02-26T20:03:00.000Z

The Illustrated Family Doctor (2005)

Deze kleine Australische film lijdt onder geringe bekendheid en recensies van mensen die de film niet begrijpen. Wat dat betreft valt deze film in dezelfde categorie als Spanking the Monkey, waar ik al eerder over poste. Mensen verwachten een comedy of op zijn best een zwarte comedy. Waarom kan een prachtfilm als deze niet genomen worden zoals hij is?

Gary Kelp's vader is net overleden en daar heeft hij het nogal moeilijk mee. Hij is lusteloos, zijn zus woedend en zijn moeder depressief. Hij werkt bij een bedrijf waar mailorder boeken worden gemaakt en hij is bezig met een medische gids voor het huishouden, de Illustrated Family Doctor. Daarin staan zoveel smerige plaatjes van aandoeningen dat hij ze in een mix van hypochodrie en psychosomatie begint te vertonen. Pornografie noemt hij het, de Family Doctor.
Er zijn drie elementen die deze film een bijzondere ervaring maken. Allereerst de literaire stijl. Het gaat hier om een verfilming van het boek en het gebruik van mentaal naratief, hallucinaties en dromen dragen bij tot een fascinerend geheel. Dan hebben we nog de horror van het menselijke lichaam die centraal staat. Een bijzondere voortzetting van David Cronenberg's 'fear of the flesh' die, aangezien Cronenberg zich daar tegenwoordig minder op lijkt te richten, erg welkom is. Interessant vooral door de afwezigheid van de cheapness die we tegenwoordig met Cronenbergs horrorwerk associeren. Het realisme maakt het conflict juist duidelijker. Het geheel wordt gebracht in een moderne arthousestijl. Dat is te zeggen, lange rustige shots, af en toe juist afgewisseld met flinke point of view shots, rust in de dialogen en titlecards voor elk hoofdstuk zoals Kevin Smith dat met Clerks weer modern heeft gemaakt. Een ander interessant thema is de zogenaamde terugkeer naar de natuur waarover Gary via een mentorfiguur aan het denken wordt gezet. Zeer veel lof voor het karakter Snapper Thompson, gespeeld door Paul Sonkkila, die Gary op een heel angstaanjagende manier van advies over oogdruppels of het functioneren van een deur geeft. Hij deed me denken aan een zeer agressieve William Burroughs. De soundtrack is ook niets meer dan brilliant met zijn beklemmende electronische toon.
In een interessante doorvoering van Gary's psychosomatie is dat het lijkt alsof hij door iets voldoende te willen het ook krijgt, zoals vreemd genoeg blijkt op het einde van de film. The Illustrated Family Doctor is dus zeer de moeite waard en biedt meer thematiek dan het verwerken van de dood van een vader.

The Little Match Girl

2007-02-15T21:30:00.000Z

The Little Match Girl (2006)

Het meisje met de zwavelstokjes is niet zo heel lang geleden toegetreden tot het sprookjesbos in de Efteling. Disney kon niet achterblijven en verfilmt weer een sprookje van Hans Christian Andersen, maar toch is er iets bijzonders aan de hand.

Niet lang geleden zwoor Disney 2D animatie, waar ze al hun geld en macht aan te danken hebben, af. Ze wilden zich richtten op 3D, net zoals Pixar, die zoveel geld daarmee verdiende. Ondertussen is door Chicken Little gebleken dat dat toch niet zo makkelijk ging. Dus wat deed Disney? Ze kochten Pixar gewoon op. Uiteindelijk bleek het toch gunstig voor Pixar, want nu hadden ze mensen in de board of directors van een machtig distributiebedrijf. Ex-Appleman Steve Jobs behartigt hun belangen daar en heeft de meeste aandelen in handen. Voor de koop was hij CEO van Pixar. In de praktijk heeft Pixar dus Disney gekocht. Goedkope vervolgen op Disney klassiekers behoren nu definitief tot het verleden en ondertussen is ook besloten de 2D weer centraal te stellen.
Back to our short presentation: The Match Girl is een tour de force voor Disney waar ze laten zien waar het talent in ouderwetse animatie ligt. Zoals sommige lezers misschien weten heeft het meisje met de zwavelstokjes een uitermate somber einde en dat is in tegenstelling tot eerdere sprookjesadaptaties door Disney dit keer behouden. En dan komt de kracht van animatie pas echt naar voren: opwinding heeft pas echt kracht naast serieus drama en bij Disney films waren er altijd de irritante sidekickdieren om de boel op te vrolijken. Laten we hopen dat we in de toekomst wat minder olijke animatiefilms voorgeschoteld krijgen. The Match Girl heeft echt kracht en daarom is hij ook genomineerd voor een Oscar voor beste korte animatiefilm van 2006.

Gecancelled voor hun tijd

2007-02-12T15:30:00.000Z

Het lijkt de afgelopen jaren steeds vaker voor te komen. Goede of veelbelovende series worden na hun eerste of tweede seizoen gecancelled terwijl er nog zoveel ruimte is om verder te gaan. In deze post wil ik graag een aantal series onder de aandacht brengen die zeker de moeite waard zijn om eens te kijken, maar veel te vroeg gestopt zijn.

Freaks and Geeks: Brilliant geschreven serie uit 1999 over twee groepen tieners tijdens de jaren 80. Deze heeft het een seizoen volgehouden met 18 afleveringen. Rijk aan culturele gebeurtenissen tijdens de jaren 80, rangerend van muziek en films tot politiek (Reaganomics!). De look van de serie is hevig geinspireerd door Hal Ashby's werk. Het komische talent achter de serie komt uit de cultserie Mystery Science Theater 3000.
De serie maakt zijn tijdsbeeld duidelijk door de middelbare school en het huishouden van de Weirs, zuslief Lindsey is bevriend met de Freaks en haar broertje Sam is een Geek. Hun dagelijkse problemen zijn een feest van herkenning en worden met een scherp gevoel voor humor op de hak gezet.
Het is bijzonder jammer dat Freaks and Geeks niet is voortgezet, de serie had het nog makkelijk een paar seizoenen uitgehouden. De maker van de serie Judd Apatow, maakte in 2001 nog een serie, Undeclared, over een groep mensen in een college, dat in feite een lossere Freaks and Geeks was, maar minder serieus. Deze werd wederom na een seizoen gecancelled.

Greg the Bunny: Stel je voor, een wereld waarin poppen leven. Binnen die wereld woont Greg the Bunny, een knuffelkonijn, samen met de mens Jimmy, gespeeld door Seth Green. Ze krijgen allebei een baan van Jimmy's vader, gespeeld door die irritante vader uit American Pie, Eugene Levy bij een kinderserie. Maar poppen zijn zo mogelijk nog associaler dan mensen en in de loop van de serie misdragen zij zich enorm. Ik heb gemixte gevoelens over deze serie. Ik denk wel dat hij het verdient had om wat langer te lopen want er zit veel in en het is zeker amusant. Aan de andere kant zijn Greg the Bunny en de andere poppen na het eerste en enige seizoen naar de Independent Film channel gegaan. Daar maken ze vanaf 2005 short die bekende independent en cultfilms parodieren. En Seth Green staat nu natuurlijk aan het roer van de ijzersterke stopmotion parodieserie Robot Chicken. Wat dat betreft moet ik misschien dankbaar zijn dat de originele Greg the bunny gecancelled is. Maar toch vraag ik me af, zoals bij al deze series, wat als de verder waren gegaan?

My So-Called Life: Eigenlijk is deze serie de voorganger van Freaks and Geeks, maar dan met een wat kleinere cast. Angela, een vijftienjarig meisje voert je mee door haar leven. Het is zeer boeiend en doordat het al een wat oudere serie is heeft het eigenlijk hetzelfde met de jaren 90 als Freaks and Geeks met de jaren 80 heeft. My So-Called Life is wat subtieler qua emotie en heeft een wat minder scherp gevoel voor humor, waardoor de nadruk wat meer op drama ligt. Een klein minpuntje is dat de aandacht voor Angela's ouders net iets te veel is. Soms duren hun scene's zonder Angela net te lang terwijl het gewoon heel saaie burgelijke mensen zijn. Onder Angela's vrienden bevinden zich een aantal archetypes die latere series hebben voortgezet, maar hier gelukkig nooit stereotype worden. De serie heeft het een seizoen uitgehouden en stopte omdat Claire Danes, die Angela speelde, wat met haar filmcariere wilde doen. Misschien niet zo'n goede keus, want ze heeft sindsdien weinig opmerkelijks gedaan, waarvan het redelijk The Family Stone in 2005 toch wel een van de betere was. Kwaliteitsseries zoals My So-Called Life houden het altijd te kort uit.

The Tick: Iedereen kent zo'n beetje wel de animatieserie The Tick uit 1994, gebaseerd op de minder bekende independent comics. Vrijwel onbekend is de live action serie The Tick uit 2001. Niet geheel vreemd, want de serie heeft het een volle 9 afleveringen uitgehouden. De serie is natuurlijk behoorlijk camp. Een man in een fullbody blauw tekenpak is niet bedoeld om serieus te nemen en met dat in je achterhoofd kun je zeker genieten van deze serie. Een beetje op dezelfde manier waarop de camp jaren 60 serie van Batman zo leuk was. Jammergenoeg zijn twee van The Ticks medesuperhelden zijn veranderd omdat de rechten voor hen nog bij de makers van de animatieserie lagen. Patrick Warburton heeft een geweldige pompeuze stem die zich prachtig leent voor The Tick. Hij heeft dan ook voldoende werk als stemacteur bij Disney en Family Guy. Een van de interessantere afleveringen draait om het feit dat de Tick zich niets kan herinneren en geen alter ego heeft.

Bij deze vier houd ik het voorlopig. Ik moet me nog verdiepen in Wonderfalls en Life as we know it. Misschien dat ik later hier dus nog iets over schrijf. Ik wacht ook nog tot ik seizoen twee van Twin Peaks heb gezien voordat ik overweeg om deze ook toe te voegen. Met uitzondering van My So-Called Life, dat vooral door Danes gecancelled werd, denk ik wel een verklaring te hebben voor het cancellen van zoveel goede series. Network executives hebben meestal een beeld van wat een succesvolle serie moet hebben, gebaseerd op wat al loopt of bepaalde onderzoeken. Wanneer zij een serie onder ogen krijgen die eruit springt zijn ze geneigd die in een tijdslot te plaatsen wanneer vrij weinig mensen televisie kijken. Op die manier krijgt de serie weinig kans. En dat is jammer.

Welcome to the NHK

2007-01-30T18:10:00.000Z

Welcome to the NHK [NHK ni youkoso] (2006)

Animéfilms zijn ondertussen redelijk geaccepteerd door Studio Ghibli, Akira en Ghost in the Shell als een medium dat in staat is tot echte bijdragen aan de samenleving. Van animéseries bestaat echter nog altijd het beeld van onzinnige actie, clichématige verhaallijnen en vrouwen met lachwekkend grote borsten. Hiervan wordt ook weinig anders verwacht, omdat gebleken is dat in westerse animatieseries ook relatief weinig karakter en plotgebaseerde producten komen. Daar is ook geen markt voor. In Japan wel. Animéseries zijn er voor veel verschillende leeftijdsgroepen en er verschijnen daarom af en toe wel series die de moeite waard zijn. Het gaat dan vaak om relatiedrama's. Welcome to the NHK biedt veel meer en weet op en bijzondere manier de lijn tussen serieus en absurd te bewandelen.

De 22-jarige Satou is gestopt met zijn opleiding en leeft al behoorlijk lang als kluizenaar in zijn apartement. Hij is een hikikomori, iemand die zich niet graag in massa's begeeft. Door deze afwijking is hij ook paranoia. Hij denkt dat alles en iedereen tegen hem samenzweert. Wanneer hij er erg slecht aan toe is beginnen zelfs zijn meubels en zijn computer tegen hem te praten. Net als bij Pee Wee's Playhouse maar de pathologische afwijking waar we Pee Wee van verdenken is bij Satou glashelder. Tot overmaat van ramp heeft hij een buurman die de hele dag hetzelfde irritante animé themesong afspeelt. 'Purururururururuuu!' Een mysterieus meisje neemt hem onder zijn hoede en probeert hem van zijn fobiën voor de maatschappij af te helpen.

NHK schept niet alleen een krachtig en grappig beeld van een vervreemd persoon maar ook van allehande andere eenzame mensen en de schemerwerelden waarin zij zich bevinden. Er wordt bijvoorbeeld veel aandacht besteed aan online fantasy games en de zogenaamde otaku's; animé nerds. Dit alles wordt met serieus, maar toch met speelsheid benaderd. Ook het doorlopende plot tussen Satou en het meisje wordt nooit dweperig en blijft altijd interessant. Er worden zoveel verschillende interessante dingen behandeld dat je als kijker maar door blijft kijken, alle 24 afleveringen lang.

Fantastic Planet

2007-01-19T19:27:00.000Z

La Planete sauvage [Fantastic Planet] (Laloux, 1973)

De jaren 70 leverden een groot aantal animatiefilms met een maatschappijkritisch thema. Wellicht kan gezegd worden dat animatie toen meer een kunstuiting was dan nu. Laten we wel zijn, de enige animatie die niet op kinderen is gericht wordt, bestaat tegenwoordig alleen in de vorm van korte films, die alleen een aantal ingewijden via festivals bereiken. In de jaren 70 ontstond er een uniek klimaat, waarin counterculture en maatschappijkritiek omarmd werden. De populariteit van het werk van stripkunstenaar Robert Crumb zorgde voor de rijzende ster van Ralph Bakshi. Bakshi verfilmde in 1972 Crumbs Fritz the Cat en kreeg daardoor zelf de kans een aantal interessante films te maken. Hij was weer de mentor van John K, die als geestelijk vader van Ren & Stimpy de vaandel nog altijd eenzaam draagt. De fransman René Laloux kwam in 1973 met de eerste van zijn drie feature length films: Fantastic Planet.

Op een fantastische planeet zijn mensachtige wezens, de Oms de huisdieren van een ras van reuzenaliens, de Traags. Terr, een jonge mens, krijgt per ongeluk toegang tot de kennis van de Traags via een leeraparaat. Met die kennis leidt hij uiteindelijk de Oms in opstand tegen de Traags.

Belangrijke thema's in het verhaal zijn, naast surrealisme, onderdrukking en verbetering van toestand door kennis. Vrij socialistische termen die in de jaren 70 waarschijnlijk enorm aanspraken. Fantastic Planet ontving dan ook de Jury Award op Cannes dat jaar. De animatie is niet bijzonder hoogstaand, het gaat vooral om een variatie op limited animation, eigenlijk ontwikkeld voor de snelle productie voor de tv. Waar de animatie tekort schiet, maken de beelden veel goed. Ze zijn gedetaileerd en buitengewoon indrukwekkend wanneer we de flora en fauna, of een mengeling daarvan, van de planeet zien. Daarin blinkt Fantastic Planet uit, het weet werkelijk een buitenaardse wereld neer te zetten zonder voort te boorduren op bekende vormen die we hier op aarde hebben.

Jim Henson's The Cube

2007-01-09T19:30:00.000Z

The Cube (Henson, 1969)

Net voordat zijn idee voor een kinderprogramma genaamd 'Sesame Street' in productie ging, maakte Jim Henson enkele experimentele shorts. In deze Cube (die de publiek bekendere Cube met een kleine dertig jaar predateert) zit een man in gevangen in een cubus. Hij weet niet hoe hij daar kwam en wordt constant bezocht door mensen die hem aan zijn perceptie van zichzelf of de werkelijkheid doen twijfelen.

The Cube is een 50 minuten lang schitterend voorbeeld van de onderbelichtte voordelen die de downloadontwikkelingen van het afgelopen decennium met zich mee hebben gebracht. De Jim Henson Company ziet geen brood in het commercieël beschikbaar stellen van deze short. De bittorrent community heeft een print van de film gevonden en massaal beschikbaar gesteld. Aanvankelijk ging het om een zwart-wit versie. Later dook zowaar een kleurenversie op. Deze short is een van de weinige filmcuriositeiten van voor 1980 die nog niet door cinefielen is ontdekt en omarmt als de geweldige filmuiting die het is. Reden daarvoor is waarschijnlijk de geringe beschikbaarheid tot nu toe en het totale gebrek aan publiciteit. Een van de redenen van dit blog is om de recentere schatten die nog niet erkend zijn aan de man te brengen. Meestal gaat het dan om films van na 1980, maar The Cube is tussen de vingers van mensen als Steven Spielberg en Martin Scorsese heengeglipt die veel oudere films in ere hebben hersteld.
Jim Henson weet een prachtige melange te scheppen door fragmentarisch mensen de cube in en uit te laten lopen. Zo wordt de hoofdpersoon (alleen bekend als The Man in the Cube) gedwongen zich te conformeren aan de belachelijke logica van de Cube. ("You can't leave through this door, this is my door!") Daarna wordt hij met een serie existentialistische confrontaties gedwongen aan alles te twijfelen. Hij wordt zwaar ontmoedigd door bizarre figuren als 'The Manager' die volgens de congiërge zelf aan een cube heeft weten te ontsnappen. Ook weten objecten lukraak te verschijnen en te verdwijnen. Henson laat hier zijn filosofische kant zien, doordrenkt van een surrealisme dat alleen bij de Muppets heel af en toe weer te voorschijn kwam. Je vraagt je af wat er gebeurd was als Henson de koers van Cube was blijven bevaren.
De Cube misstaat niet naast de grote arthousemeesters en verdient het om al zo dien beoordeeld te worden. 92 votes op imdb spreekt wel van het feit dat dit nog totaal niet het geval is.

Filmjaarlijst 2006

2007-01-03T14:24:00.000Z

Ik weet het ik ben laat. Maar het valt niet mee om zo'n lijst te maken. Zelfs over een onderwerp waarvan ik zoveel weet als film. In deze lijst alleen maar films die ook echt in 2006 gereleased werden, vandaar dat voor sommige lezers misschien films ontbreken. Niet mijn schuld, maar de schuld van de Nederlandse bioscopen die er nodeloos lang over doen om sommige films uit te brengen. En dan, de lijst....

1. Silent Hill Als er een film is die onterecht is afgekraakt het afgelopen jaar is het Silent Hill wel. Ik probeer te snappen waarom, maar de recensies zijn dermate negatief en nietszeggend dat ik er totaal geen hoogte van krijg. De abstractie en subtiliteit die de film zo perfect overneemt uit de games worden foutief gezien als een wankelend standaard gameverfilming plot. Misschien verwachtten de recensenten wel een recht toe recht aan horror en niet de psychologische en mythologiserende nuances van Silent Hill. In een wat zwakker filmjaar is deze film voor mij, naast de beste gameverfilming tot nu toe, ook de beste film van 2006, omdat hij zo geweldig vertaalt wat mij en vele anderen zo aantrekt tot de games. Een film die menig arthouseregisseur niet zou misstaan.

2. Marie Antoinette Nog zo eentje die het aanvankelijk te verduren kreeg van de pers op Cannes en er nu nog een belachelijk lage score op na houdt op imdb. Dit in tegenstelling tot de andere films van Sofia Coppola, die ik dan weer enigzins overschat vind. Wat is dan juist de kracht van deze film? Die zit hem vooral in de weergave van Marie Antoinette als een gewoon meisje, niet larger than life. Een gewoon meisje met haar zwakheden en die op tegenslag reageert met feesten. Jason Schwartzman als impotente Louis XVI is ook hard op weg om een solide karakteracteur te worden van het kaliber Steve Buscemi, Phillip SeymourHoffman en William H. Macy. De pracht en decadentie van Versailles wordt geniaal naar voren gebracht met een progressieve soundtrack die zowel Aphex Twin als The Cure bevat.

3. V for Vendetta Eindelijk een goede Alan Moore verfilming! De focus is alleen iets verplaatst. In Hollywood is een toekomstbeeld uit het verleden blijkbaar te verwarrend, dus ze hebben het tijdsbestek maar veranderd. Ook jammerlijk ontbreekt de obsesieve relatie tussen de dictator en zijn supercomputer, maar de boodschap van dit Alan Moore meesterwerk komt luid en duidelijk aan in precies het juiste tijdperk. Terrorisme tegenover een verachtelijk regime in in ons tijdperk waarin mensen ons willen doen geloven dat alle vormen van terrorisme verachtelijk zijn. Dat doet je nadenken in hoeverre andere problemen uit de gure jaren tachtig nu ook van toepassing zijn. Kom maar op met die Watchmen verfilming!

4. A Scanner Darkly Richard Linklater doet het weer, een geweldige gerotoscopede film. Ditmaal met een subtiele filosofisch thema, maar nochthans met een wijsgerig tintje. Deze adaptatie van cult sci-fi auteur Phillip K. Dick (direct of indirect verantwoordelijk voor veel bekende sci-fi's) heeft werkelijk alles: spionage, sci-fi, drugs die perceptie veranderen enz. Bekende elementen uit Linklater's cariëre samengevoegd in een film die zich hiervoor leent. Prachtig!

5. Clerks 2 Het ondenkbare is gelukt. Kevin Smith heeft zijn debuut overtroffen. Wat? De film waar de meeste mensen het over eens zijn dat het zijn beste is overtroffen? (Persoonlijk vond ik Chasing Amy tot voor kort het beste) Juist omdat Clerks 2 alle elementen uit Clerks bevat én op een slimme manier daarop reflecteert overtreft dit tweede deel zijn voorganger.

6. Little Miss Sunshine De indiefilm van 2006. Dysfunctionele familie slaat de handen ineen, of doet tenminste een poging tot. Het is fijn om te zien dat Steve Carell ook goede rollen kan spelen/ De charme van Little Miss zit hem in de kleine dingetjes. Hoe ze de bus waarin ze rondreizen steeds in vliegende start moeten houden bijvoorbeeld. Daarnaast is de film ook gezegend met een van de beste eindes ooit.

7. Little Children Het lijkt wel of iemand een script van Todd Solondz heeft gestolen, er de scherpe kantjes af heeft gesneden en de brute eerlijkheid tegenover de karakters heeft behouden. Verschillende leden in een buurt voelen zich niet om hun gemak als een zedendeliquent in de buurt van het speelpark van hun kinderen komt wonen. Een van de sterke kanten van Little Children is de droge narrator stem die diep innige informatie over de karakters achteloos vertelt. Helaas is deze maar sporadisch aanwezig, maar dat neemt niet weg dat Little Children een interessante karakterstudie is in ensemblevorm.

8. Slither Zelfbewust, satirische retro horrorfilm. Verwijst hevig naar o.a. The Thing en The Blob.

9. Pirates of the Caribbean 2 Zeer amusante film, die je eigenlijk moet nemen zoals hij is en niet teveel achter moet zoeken. Johnny Depp kan alles.

10. Zwartboek Degelijke oorlogsfilm met als een van de weinige minpunten het overmatige Nederlandse gebruik van naakt. Zoveel is nou ook weer niet nodig, de jaren zeventig zijn al een tijdje voorbij. Verder kon het arsenaal aan Nederlandse soapsterretjes aardig acteren alsof ze kunnen acteren.

Belangrijk voor zo'n lijst is ook wat ik niet heb gezien van 2006 en waarvan ik verwacht dat het nog eventueel kans heeft: The Departed, Babel, Bobby, The Prestige, Blood Diamond, Letters from Iwo Jima, Flags of Our Fathers, Superman Returns, Stranger Than Fiction, The Last King of Schotland, Inland Empire, Rang de Basanti, Volver, Venus, Science of Sleep, The Fountain, The Good Shephard, Children of Men, Leben der Anderen.

Grote tegenvaller van het jaar: Pan's Labyrinth.

Spanking the Monkey

2006-12-29T14:42:00.000Z

Spanking the Monkey (1994)

Hoe komt schrijver/regisseur David O. Russel ineens bij het prachtig filosofische I Heart Huckabees? Na het zien van Spanking the Monkey weet je het. Een tragikomische indiefilm over incest en masturberen? Dat en meer. Ik heb bewust de standaard poster van de film niet geplaatst omdat dat een stereotype jaren 90 poster is. Jeweet wel, hoofdpersonage in stoere pose, ongeacht wat voor film het is.

Raymond komt een weekendje thuis voordat hij op stage gaat in een ziekenhuis. Als zijn vader hem ophaalt vertelt hij hem tussen neus en lippen door dat hij in plaats van stage een maand voor zijn moeder gaat zorgen, die gevallen is en haar been heeft gebroken. Vader gaat zelf op zakenreis. Dan zijn er ook nog de hond die hem iedere keer als hij wil masturberen onderbreekt en een net iets te jonge scharrel die maar niet weet was ze wil. (Carla Gallo, uit Undeclared) Zelfs zijn hometownvrienden vinden hem eigenlijk maar een sukkel die hun stoneravondjes bederft.
Vreemd verhaal? Jazeker, vooral nadat hij met zijn moeder naar bed gaat. Wat? Ja. Maar Spanking the Monkey biedt ook een interessant portret van seksualiteit en onderdrukte gevoelens van een jongen in een gezin dat behoorlijk wat issues heeft.

Peace on Earth

2006-12-27T14:23:00.000Z

Peace on Earth (MGM, 1939)

Destijds genomineerd voor een Nobelprijs voor de vrede (als enige animatiefilm ooit) en nu op nummer 40 van de door animatoren samengestelde lijst '50 Greatest Cartoons' (hier te zien met links naar youtube , is dat geen service?) Deze 9 min lange animatieshort is historisch gezien een interessant geval omdat hij gemaakt is ten tijde van de WOII in een toen nog angstvallig neutraal Amerika.

Op animatievlak is Peace on Earth ook bijzonder interessant. Een opa-eekhoorn vertelt aan zijn kleinkinderen wat mensen zijn. Of liever: waren, want wij mensen hebben elkaar uitgemoord in deze wereld van cutesy diertjes die in harmonie leven. Hij vertelt over een strijd tussen vegetariërs en vleeseters en zo wordt heel gemakkelijk de politieke angel uit het onderwerp gehaald. De strijd tussen mensen is voor die tijd ontzettend realistisch geanimeerd. Dit doet denken aan Fleisscher's Superman shorts. En dat is een groot compliment aangezien die pionierden in rotoscoping, een proces waarbij in feite over filmbeelden heen wordt geanimeerd om zo realistische bewegingen te creëren. Peace on Earth gebruikt deze techniek niet en daarom is het juist een prestatie dat de realistische donkere mensenoorlog er zo goed uit ziet. In 1955 maakte Hanna-Barbera (Joe Barbera is toevallig onlangs overleden op hoge leeftijd) een remake: Good Will To Men.
Hoewel de boodschap van de short een aan de ene kant de zaken heel extreem stelt, maar toch ook weer niets directs over WOII wilde zeggen, is Peace on Earth een bijzondere rariteit in de animatiegeschiedenis.

Metalocalypse

2006-12-24T12:57:00.000Z

Metalocalypse (2006)

Dethklok is de populairste band ter wereld. Zo populair zelfs dat fans bereid zijn te sterven om een commercial jingle te horen. Als zij zich met iets gaan bemoeien, zoals religie of films kunnen ze alle conventies omgooien. Volgens een Soemerische mythe zijn ze voortbestemd om de wereld te doen vergaan in een zogeheten 'Metalocalypse'. Vandaar ook dat er een secret society is die al hun acties op de voet volgt en maatregelen neemt waar nodig.

"No... We wait!"

"I'm Dr. Rockso! I'm a rock 'n roll clown! I do cocaine!"

Metalocalypse weet de nauwe lijn tussen satire en verhemeling te bewandelen waardoor ik, die totaal niets met metal heb, de serie ook geweldig vind. De actie is grof, zoals hierboven te zien, en niet te zuinig. De humor komt het dichtste bij This Is Spinal Tap als deathmetalband, vooral gericht op hoe dom de bandleden zijn en hoe 'brutal' ze wel niet zijn. De muziek is door geestelijk vader van de serie Brendon Small professioneel gemaakt. Ondersteund door de geweldige flashanimatie (werkelijk de beste in het Adult Swim blok) kunnen zelfs niet-metalfans zoals ik daar gigantisch van genieten. De leden van Dethklok zijn zorgvuldig gekozen parodien van stereotypes binnen metal en ook de klassieke foute videoclips komen voorbij. Het overlappende verhaal, dat als een niet al te aanwezige rode draad door de serie loopt, zorgt ervoor dat het niet te absurd wordt, om in de laatste aflevering van het seizoen tot een geweldige conclusie te komen. Want, zoals de laatste aflevering ook heet: "The metalocalypse has begun!". Met een ontzettend sterk eerste seizoen.

2006-12-22T17:24:00.000Z

Over the Edge (1979)

Een slechtlopend nieuwbouwstadje midden in de woestijn heeft een probleem. Of eigenlijk twee problemen. De halfafgemaakte luxe suburbwoningen willen maar niet verkopen en dat is nou juist het inkomen van de stad. Door het doodsaaie leven in het stadje gaat het totaal mis met de tieners van het stadje. Vandalisme en probleemjeugd jagen potentiële investeers weg. De volwassenen van de stad zien het laatste probleem als de oorzaak en pakken het hard aan. Maar de tieners duwen terug.

Dit is geen 'scared straight' film, maar een realistisch beeld van de ontluikende en te hard aangepakte verveelde jeugdcultuur. Het wordt volkomen geloofwaardig gebracht dat de tieners hardhandig en ongeprovoceerd worden aangevallen door de politie. Als ze uiteindelijk ook groots in opstand komen neem je hen dat dan ook totaal niet kwalijk. Helaas loopt het uit de hand, het blijven kinderen en geconfronteerd met bijvoorbeeld een pistool gaat het mis. Hoewel ze inderdaad door verveling grijpen naar drugs en vandalisme ligt de focus van de film veel meer op de cultuur die de tieners totaal ongestoord onder zichzelf hebben gecreërd. In zijn weergave hiervan vormt deze film de iets serieuzere voorhoede van films als Dazed & Confused en Fast Times at Ridgemont High. (de screen hierboven is vrijwel identiek aan een scene in D&C) Een belangrijk element van de film is hoe de hoofdrolspeler dit alles totaal apathetisch en gedesillusioneerd doormaakt.

De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en na de productie nauwelijks in de bioscoop verschenen uit angst voor tieners die zich ook zo gaan gedragen. Volledig naast het punt van de film, maar Amerika was in 1979 ook totaal nog niet klaar voor een ongezouten weergave van jeugdcultuur.

The Pit

2006-12-21T19:21:00.000Z

The Pit (1981)

De beschrijving bij de poster hierboven klopt totaal niet. Zonder twijfel een effect van de marketingmachine uit de 80's. De film gaat werkelijk over een 12-jarig autistisch jongentje, bijna dwangmatig geobsedeerd met seks en vrouwen en in het bezit van een enge grijze teddybeer die hij gebruikt om zijn twijfels weg te praten. Of leeft het ding echt? Het heeft een bijzonder enge monotone stem, gelijk aan de teddybeer uit A.I. Het lijkt een veel te subtiele nuance voor de jaren tachtig, maar de beer praat werkelijk de twijfels van de jongen weg over de moord op mensen die hem dwars zitten. Hij heeft namelijk een groot gat in het bos gevonden met daarin mensetende monsters, waar hij stug iedereen induwt die hem niet bevalt. Nog meer symboliek voor het psyche van een autistische jongen? Wie zal het weten, want de film is totaal ondergesneeuwd aan 'het jaren tachtig effect'. Teveel seks, ontoepasselijke humor en schaamteloze ondoordachte shots. Werkelijk niemand verbonden aan deze film heeft dan ook nog wat zinnigs gedaan hierna.

En toch zit er een werkelijk interessant aspect aan The Pit. Ook al ben je vooral geïnteresseerd in de creepy teddybeer, deze film heeft iets vreemds, los van het bizarre plot.

Parents

2006-12-21T16:35:00.000Z

Parents (1989)

Michael krijgt van zijn ouders constant 'leftovers' toegestopt. Elke ochtend, avond en middag worden verdachte lapjes vlees gebakken en aan hem gevoerd. Hij vertrouwt zijn eigen ouders niet meer. Aanvankelijk zonder reden, maar het wordt steeds vreemder en hij is helemaal overtuigd als hij zijn ouders 's nachts betrapt op een vleesorgie.

Regisseur Bob Balaban is eigenlijk van huis uit acteur en zijn iele hoofd zal menig lezer bekend voorkomen. Na een tv film en twee afleveringen van series (waarvan een de pilot van Tales from the Darkside, vermakelijke 80's cheese maar een far cry van deze film) bewijst hij zijn talenten als regisseur ruimschoots met deze film.

Probleemloos schetst hij een verhaal dat veel complexer is dan de korte beschrijving hierboven. Aanvankelijk stuurt de film aan op de interpretatie dat jonge Michael zich alles verbeeldt. De angstdroom die hij heeft waarin hij in een poel van bloed verdrinkt die bij de shotwisseling onder controle staat van zijn moeder is een vroege aanwijziging van het tegendeel. Woorden en screenshots kunnen niet uitdrukken hoe disturbing Randy Quaid in de rol van Michael's vader is.
En dan is er nog Sheila, het vriendinnetje van Michael, die zo jong al op een prepuberale queeste naar aandacht is.

Technisch is de Parents ook dik in orde. De camerahoeken en filters die gebruikt worden om het vlees net iets te vleesachtig uit te laten zien zijn briljant evenals de jaren vijftig vorm waar de film en het huis in zijn gehuld. De spannende scenes worden aangesterkt door geniaal gekozen visuele effecten waarvan ik enkele nog nooit eerder had gezien. Zoals hierboven te zien, Michael van achteren gefilmd, met waarschijnlijk een oude opwindcamera, waardoor de framerate en snelheid op een interessante retromanier kan worden beïnvloed.

Destijds is Parents in het indiecircuit gereleased en op de een of andere manier niet blijven plakken zoals andere cultfilms uit die tijd die we allemaal kennen. Jammer, want het is echt een visueel juweeltje die rijp is voor verdere analyse.

Introductie

2006-12-21T16:18:00.000Z

Ok. Daar ben ik dan met een blog. Van die dingen waar ik helemaal geen tijd en zin voor heb om bij te houden. Misschien dat het onderwerp me enigzins actief houdt. Ik zie regelmatig films en series die ik ontzettend goed vind, maar die totaal onbekend zijn en dus erg moeilijk aan mensen aan te prijzen zijn. Op dit blog wil ik uiteen zetten waarom ik deze films en series zo goed vind. In essayformat dus, met idealiter screens en covers. Daaruit zouden jullie op kunnen maken waarom ik ze zo bijzonder vind.
Ik heb even zitten twijfelen of dit blog in het Engels zou moeten, maar hoewel dat natuurlijk geen probleem zou zijn is mijn beoogde doelgroep toch vrijwel zuiver Nederlands. (namelijk vrienden en bekenden)

Ik heb nog genoeg films die in aanmerking komen voor een post in archief dus voorlopig genoeg stof voor dit blog.